üb, gülü alıb. Fikirləşib ki, tək mənə versə pis alınar. Sənə də qızılgül alıb. Amma mənə aldığı gül anama alınıb. O bilir ki, mən gülü anama aparacam. Mənə almaq istəsəydi ikisini alardı.
Əfsanə fikirləşdi:
−Hə, uyğun gəlir.
Maya dərindən nəfəs aldı:
−Nəysə... Ananı, bacını adımdan təbrik elə. Sənin də bayramın mübarək. Onsuz da sabah gələcəm sizə.
Əfsanə gəldikləri yola baxdı:
−Maşallah, nə tez çatdıq. Başımız qarışıb. Oldu, sən də İradə xalanı təbrik elə. Bax, gözləyəcəm ha!
−Hələlik!

* * *
“Prado” markalı böyük qara avtomobil hündür, naxışlı bir darvazanın qarşısında dayandı. Avtomobilin siqnalı heç səslənməmiş, darvaza taybatay açıldı. Bura geniş bağ evi idi. Həyətində dupduru suyu olan zövqlə tikilmiş hovuz, müxtəlif dekorativ və meyvə ağacları, istirahət üçün yarımaçıq quraqlıq var idi. Göz oxşayan dizaynla ucaldılmış kürsülü, ikimərtəbəli evin qarşısında elə gözəl gül bağçası salınmışdı ki, içəri girən hər kəsi ilk öncə o cəlb edirdi. Eyni güllərdən balkona da düzülmüşdü. Hasarın küncündə isə böyük və geniş qəfəsdə ayı var idi. Ümumiyyətlə, ev sahibinin təbiəti sevdiyini ilk baxışdan anlamaq olardı. Ağaclar, hovuzdakı qazlar, gül-çiçək və digər yığcam qəfəsdə kiçik, iki dənə sarı quş. Gələn qonaq isə bu gözəlliyə o qədər əhəmiyyət vermədi. O, buranın daimi gəlib-gedənlərindən idi... Yüngül idman dəsti geyinmiş orta yaşlı ev sahibi, uzandığı tor yellənçəkdən düşdü. Ağır addımlarla qonağın qarşısına çıxdı:
−Gəldin çıxdın axır ki...
Başının ortası dazlaşmış, bir qədər gödək boylu və dolu bədənli kişi ev sahibi ilə əl tutuşdu:
−Çıxmaq olur ki?
Yaradılmış təbiət guşəsinin mərkəzində kənardan baxarkən doğranmış kötüyü xatırladan stol qoyulmuşdu. Ətrafına düzülmüş stullar da eynən oduncaqlara bənzəyirdilər. Bunu ev sahibi xüsusi sifarişlə çox baha qiymətə hazırlatmışdı. Onlar stol başına keçdilər. Ev sahibi evə tərəf səsləndi:
−Çay gətirin! – sonra üzünü qonağa tutdu. - Danış görüm nə məsələdir?
Qonaq cibindən çıxardığı dəmir