qutudan siqaret çıxardı. Bahalı bir alışqanla alışdırıb havaya tüstü buğumu üfürdü:
−Yenə problem yaranıb.
−İlqar?!
−Nə bildin?
Ev sahibi stola dirsəkləndi. - Bilirdim ki, dinc dayanan . Apellyasiyaya verib?
Qonaq başını buladı:
−Xəfiyyə tutub.
Deyəsən ev sahibi bunu gözləmirdi. Yerində dikəldi:
−Lənətə gələsən!
Qonaq nəsə fikirləşdi:
−Narahat olma, yoluna qoyarıq. Onun xəfiyyəsini tanıyıram. Cavan oğlandır. MTN-nin ehtiyatda olan zabitidir. Öyrəndim hamısını. Hər şey pulun başında deyil? Yola gətirərik onu...
Ev sahibi ağır-ağır dilləndi:
−Sən bu işin kökünə şəxsən özün get. Məsələni həll eləməyə ən zirək adamlarından göndər... Özün də öyrən gör nə qədər boyun olub İlqar ona.
−Soruşmağa ehtiyac yoxdur. - qonaq məbləğin adını çəkdi.
Amma bu dəfə ev sahibi təəccüblənmədi:
−Hələ ondan da çox verərdi. Necə prinsipial biridir, bilmirsən?
−Biz ondan da çox boyun olarıq. Amma razılaşmasa?
Qonağına baxıb ani düşündü:
−Onda bərk qorxuzarıq. Yəni, bizimlə zarafat olmaz. Lazım gəlsə...
Qonaq üz-gözünü turşutdu:
−Çox ölü, çox da problemdir. Ona nəsə olsa işə MTN qarışacaq. Bizə bu lazım deyil.
−Bilmirəm, onda nəsə fikirləş. Onu oyundan çıxar. Onsuz da inanmıram nəsə eləyə bilsin, amma əl-ayağımıza da dolaşmasın.
−Oldu, əncam çəkərəm!
−Nə qədər istəsə boyun ol.
−Birdən istifadə eləyib lap çox istəsə...
Ev sahibi başını yellədi:
−Nə qədər istəsə! – ani susub, əlavə etdi – gedənlər hərtərəfli hazırlıqlı getsinlər...
Qonaq süfrəyə gətirilmiş fincanı əlinə aldı, süfrədəki qoz mürəbbəsini yaxınına çəkdi. Onun gözləri parıldayırdı.
Evə gələndən bəri otağından çıxmamışdı. Bəzi yerlərə zəng edib Elçin Talıbovun qətli ilə əlaqədar bütün sənədləri, məlumatları toplamışdı. İndi noutbukun arxasında əyləşib, əlində olan bütün dəlilləri oxuyurdu. Otağın qapısı döyüldü, ardınca atası Mahir içəri girdi:
−Nə iş görürsən?
Rauf ayağa qalxdı və yenidən əyləşdi:
−Heç, bir-iki yazı var, ona baxıram.
Atası yaxınlaşıb, noutbukun