a aldanan naməlum şəxs əsəbi səslə təkrarladı.
Rauf barmaqlarını iti hərəkətlə klaviaturanın üzərində gəzdirdi, “Nömrəmə gələn zəngi təcili araşdırın!”. Göndərmə düyməsini vurdu.
−Çox gözəldir. Duymaq istəyirsinizsə, dəsmalı ağzınızdan çəkin, boğularsınız... - Rauf təmkinlə dilləndi.
Naməlum səsin sahibi əsəbiləşdi:
−Deyəsən zarafat eləməkdən xoşun gəlir haa...
Rauf gülümsədi:
−Əlbəttə, ömrü uzadır.
−Amma mən zarafatı xoşlamıram. Qulaq as, öz başına iş açma! Onsuz da heç nə alınmayacaq. Sonra demə ki, xəbərdar eləmədim...
Naməlum adamın hədə-qorxusu Raufu hövsələdən çıxarmırdı, əksinə onunla söhbəti uzadaraq həm vaxt qazanır, həm də qatilin necə hərəkətə gəldiyindən həzz alırdı.
−Əksinə, mən də sizi xəbərdar edirəm, özünüzü nahaq yerə yorursunuz. Çox nahaq.
Boğuq səs bir az xırıldadı:
−Özünə çox güvənmə!
Rauf noutbukun ekranında görünən mesajı açdı: “Zəng şəhər telefonundan vurulub. İçəri şəhər metrosunun yanından. Telefonunuz dinlənilir. Zəngi uzatmağa çalışın. Adamlarımız göndərilib”.
Rauf ani susub, dilləndi:
−Hm, niyə düşünürsünüz ki, heç nə eləyə bilmərəm?
Amma deyəsən rəqib şübhələnməyə başladı:
−Mən sözümü dedim! – deyib, dəstəyi asdı.
Rauf cəld telefonu rəhbərindəki nömrələrdən birini yığdı:
−Cəld olun, əlaqə kəsildi.
−Göndərmişik. - kimsə aramla cavab verdi - ehtimalında olan biri var?
−Bir onu bilirəm ki, pis adamdır. – Rauf gülümsədi.
−Ehtiyatlı ol!
−Telefonuma qoyulan dinləməni qaldırın.
−Yaxşı.
Üç dəqiqədən sonra mesaj gəldi: - “Hədəf uzaqlaşa bilib”. Gödəkçəsini geyinib olduqca sakit dedi:
−Qoy uzaqlaşsın. Dünya kürədir, yenə rastlaşacağıq...
***
Maşını böyük, büsbütün şüşəli bir binanın qarşısında saxladı. Qapıda dayanmış iki “nəhəngin” arasından keçmək istəmədi, onsuz da imkan verməyəcəkdilər. Amma elə bu vaxt bayaqdan Raufu gözləyən İlqar onun gəldiyini pəncərədən görən kimi, qapıçılara onu buraxmaq əmri verdi. İçəri kifayət qədər bahalı materiallarla təmir olunmuş və elə bahalı da mebel və