avadanlıqlarla təmin edilmişdir. Liftlə yuxarı mərtəbəyə qalxdı. Qəbul otağında katibə ilə ötəri salamlaşdı. Katibə qız Raufu başdan-ayağa süzdü:
−Rauf Şıxov?
−Bəli!
−Keçə bilərsiniz.
Kabinetdə İlqardan başqa da beş nəfər var idi. Rauf hamısını başı ilə salamlayıb, İlqarla əl tutuşdu:
−Qəşəng ofisdir.
İlqar gülümsədi:
−Çox sağ olun. Dəqiq adamsınız, düz vaxtında gəldiniz. – Sonra üzünü əyləşib maraqla bu cavan oğlanı süzənlərə tutdu. – Bu dediyim Rauf Şıxovdur. Gənc zabitdir. Rəhmətlik Elçinin işini o araşdıracaq. Rauf gülümsədi:
−İnşallah! İlqar, sizinlə razılaşıram.
Qonağını maraqla süzdü:
−Nədə?
−Bu ölüm təsadüfü qətl deyil.
İlqar dirçəldi:
−Necə məgər?
−Artıq qatil mənimlə gizlənqaç oynamağa başlayıb.
İlqar təəccübləndi:
−Necə? Əyləş, xahiş edirəm. Ətraflı danış.
Rauf dəri üzlüklü yumşaq divanda əyləşdi:
−Zəng edib məni hədələdilər.
İlqar əsəbləşdi:
−Ay səni, azadlıqda kef edir. Hələ hədələyir də bir.
−Hmm...
İlqar fikirli halda başını qaldırıb, oturanları göstərdi:
− Heç təqdim etmədim bizimkiləri. Bu, böyük yeznəm Kamran Əliyevdir – sıx saçları çallaşmış, 55-56 yaşlı kişini göstərdi. Rauf başını tərpədərək salamlaşdı.
−Bu, kiçik yeznəm Mirəhməddir. Mirəhməd Babayev. – İlqar ondan sağ tərəfdə əyləşmiş kişini göstərdi.
−Bu isə həmin o yaralanan cangüdəndir.
Canlı-cəsədli bir oğlan olan Əfqan başı ilə salamlaşdı.
−Bunlar da, - kənarda yanaşı əyləşmiş orta yaşlı kişini və 30-33 yaşlı başqa kişini göstərdi. - sürücüləri idi...
Rauf tutqun halda dilləndi:
−Doğrusu, tək-tək danışacağımızı güman edirdim.
İlqar etiraz etdi:
−Buna ehtiyac görmürəm. Özümüzkülərdir.
Rauf qaşqabağını tökdü:
−Hələ indi başlamışıq, artıq ikinci şərti pozursunuz.
İlqar ani duruxub, güldü:
−Yaxşı, Rauf, yaxşı. Necə istəyirsən. Bizdə boş otaq tapılar.
−Bu yaxşı xəbərdir. – deyib, ayağa qalxdı. Yığcam, lakin işıqlı otaqda ikisi tək qalmışdılar. Rauf qarşısında əyləşmiş qaşqabaqlı oğlanı süzdü:
−Adınız necə oldu?