gərək bizim də etdiyimiz hər səhvə görə Allah bizim gözümüzü oysun. Bəs O niyə hər səhvi bağışlayır? Bəs O niyə rəhm edir? Bəs niyə hər dəfə, təkrar-təkrar şans verir bizə?
Anası yüngülcə onun qoluna toxundu. Atası da baxışı ilə nəsə demək istədi. Amma Maya bunların fərqinə varmadı. Tələbkar müəllim uşaqdan dərs alırmış kimi, inadla Raufdan cavab gözləyirdi. Rauf gülümsədi. Elə qəribə gülümsədi ki, Maya bir anlıq elə bildi ki, müəllimi üç əsr yaşamış bir qocadır, özü isə 5 yaşlı uşaq. Rauf stolun üstündən telefonunu götürüb, ayağa qalxdı. Pencəyini geyinə-geyinə söhbəti yekunlaşdırdı:
− Maya, bax bunları bilsəydik, biz də Allah olardıq. Amma O təkdir. Sənin sadaladıqlarının da hamısı Ona məxsusdur, çünki O Allahdır! – üzünü ev sahibinə tutdu – gecəniz xeyrə, mən getdim!
Eldar gülümsədi, qonağını yola salmaq üçün ayağa qalxdı:
− Çox maraqlı adamsınız. Yaxından tanışlığımıza sevindim.
− Mən də!
− Axmaqlar! Vaxt necə tez keçir, başa düşmürsünüz! Qoyun örüşə gedən kimi sakitcə gedib, mələyə-mələyə gəldiniz. İçlərindən daha böyük görünən kobud oğlan özlərinə haqq qazandırmağa çalışdı:
− Orda adam çox idi. Axı özü hələ gəlməmişdi.
− Kəs səsini! – Mirəhməd qışqırdı. - Qoyunsunuz ki, qoyun.Gözləməyə səbriniz çatmadı? Bəlkə cəsarətiniz olmadı?
Təhqirlərdən təngə gəlmiş oğlan nəsə demək istədi. Amma bu qəddar adamın baxışlarından çəkindi. Mirəhmədin köpüklənə-köpüklənə, o yan-bu yana əyilən ağzını hər dəqiqə onun sifətinə yaxınlaşdırmasından məlum olurdu ki, dəstəyə rəhbər olaraq Sərxanı seçib. Yoğun və irəli uzanmış boynu, əyri və qəribə qaşları, daim aralı qalan sallaq çənəsi olan oğlan cəsarət edib dilləndi:
− Orda adam çox idi, əgər nəsə eləmək istəsəydik, həm köməyə gələrdilər, həm də səs yayılardı.
Mirəhməd nifrətlə dişlərini qıcayıb, bu küt təəssüratı yaradan oğlana sarı yeridi.
− Mirəhməd dayan! – böyük bacanağın hökmlü səsi onu saxladı.
Kamran Əliyev onlara tərəf baxmadan, qarşısındakı çox bahalı şahmat qutusunu bağladı:
− Siz çıxın! – otaqdakılara