m idi.
Onların arasında qapıya tərəf addımlayan Rauf ani hərəkətlə geri döndü:
− Yaxşı!...
Dirsəyi ilə sol tərəfdə dayanmış oğlanın sinəsindən elə gülcü və gözlənilməz zərbə vurdu ki, oğlan dayana bilməyib geriyə aşdı. Eyni vaxtda ona yumruq atan o birisinin biləyini çarpazlaşmış qolları arasında möhkəm sıxdı, qırılmış sümüyün səsi
eşidildi. Geri dönərkən sinəsindən dəyən təpik zərbəsindən qapıya dəydi. Başını qaldıranda zərbəsindən məmnun qalan ilangöz oğlanın kinayəli üzünü gördü:
− Bilirdim ki, sənə inanmaq olmaz. Hiss eləmişdim.
Rauf öz-özünə pıçıldadı:
− Maya! Onu tapacaqlar. – Geri baxanda ona tuşlanmış tapançanı gördü. Bircə saniyə geciksəydi, bu onun sonuncu səhvi olacaqdı. Lakin əvəzində ilangöz oğlan bağırıb, diz üstə düşdü. Rauf gecikmədən silahını çıxarıb, yaralı oğlanın tapança tutan
əlinə atəş açdı. Eyni vaxtda bayaq onu nişan alan oğlanın əlini qolunun arasında daha bərk sıxdı. Yalnız sinirinə "dərman" xırçıltı səsini eşitdikdən sonra onu buraxdı.
Adam öldürməyə nifrət edirdi. Amma düşmənlərini də şil-küt eləməsə əl çəkmirdi. Əsasən də qollarını. İlangöz sağ çiynindən axan qanı saxlamağa çalışaraq söydü:
− Sənin başına elə oyun açacam ki, vayına ağlayan olmayacaq.
Rauf ona tərəf baxmadan, təmkinlə tanış bir nömrəni yığdı:
− İş yerimə basqın olub. Onları zərərsizləşdirmişəm. Bəli. Sizi təcili gözləyirəm.
İstehza ilə yerdə zarıyanlara baxdı:
− İndi polis gələcək. Sizi özüm də sorğu-sual edərdim. Amma buna nə vaxtım var, nə həvəsim. Onlar sizi yaxşı danışdırarlar.
Yerdə uzanıb zarıyanların üzərindən adlayaraq, kabinetinə keçib qapını bağladı. Onlardan götürdüyü iki dənə silahı stolun siyirməsinə atdı.Maya hələ də donub qalmışdı. Rəngi ağarmış halda, soyuqqanlılıqla əlini silən Raufu süzdü:
− Nə baş verib?
Rauf onu sanki indi gördü. Nəyisə düşünməyi çox ani çəkdi, cəld dönüb qıza yaxınlaşdı:
− Maya, sakit ol, özünü ələ al! Özünə gəl, qorxulu heç nə yoxdur! Sənin ürəkkeçmən var? Nə oldu sənə? – qəfil iki barmağı ilə qızın boynunun