, nəyin səhv olduğunu hərdən özü də qarışdırırdı. Orada, həmin uğursuz gün onun qüruru tapdalanmışdı, alçalmışdı, sevgisi ayaq altına atılmışdı. Özü də kimin, hansısa harınlamışın ayağı altına. Bax bunlar idi onu yandıran, qəzəbini coşduran. Dəli olmaq həddinə çatırdı fikirdən. Bir yandan gözəl, məsum baxışlı Aytacı itirmək, o biri yandan belə alçalmaq. Aytac üzüyü qaytarıb, sadəcə olaraq “səni sevmirəm” desəydi, dünyasında onu bu qədər yandırmazdı. Amma onu kiməsə dəyişmək... Rauf kimi oğlanı. Axı nə verməmişdi Aytaca? Başqalarının qibtəsinə səbəb olan bir sevgiylə sevirdi onu. Dəfələrlə rəfiqələri, hətta Raufun yanında çəkinmədən onların sevgisinə həsəd apardıqlarını demişdilər. Hələ bir qız da vardı. Nərminə idi deyəsən...
Raufun gözəl yaddaşı vardı. Hə, Nərminə... O hətta rəfiqəsinin yanında belə Raufu utanmadan, şit baxışlarla süzürdü: “Ay qız, bəxtəvər başına, belə oğlan hamının qarşısına çıxmır”. Doğrudan da Raufda kişiyə yaraşan hər cəhət var idi... Boybuxun, yaraşıq, idmançılara məxsus qıvraq, möhkəm bədən, nüfuzedici, ciddi baxışlar. Eləcə də mərhəmət, xeyirxahlıq, zarafatcıllıq vardı. Hətta romantiklik də... Bunu yalnız Aytac görə bilirdi. Amma nankor oldu Aytac, qismətindən üz döndərdi. Bankir oğlunun şirin dilinə, ona bağışladığı cürbəcür, çox bahalı hədiyyələrə, xüsusi bağladılmış “yaxşı” qiymətə olan gül buketlərinə dəyişdi Raufu...
Heç Raufgilin də imkanı pis deyildi. Amma Aytacı yeni sevgilisinin atasının adındakı “bankir” titulu daha çox şirnikləndirirdi. Rauf hər şeyi araşdırıb, öyrənmişdi. Hətta bir neçə dəfə onları birlikdə görmüşdü də. Neçə dəfə istəmişdi elə oğlanın yanındaca Aytaca bir-iki kəlmə desin. Amma sonra “lənət şeytana” deyib, ümumiyyətlə, onu unutmağa çalışmışdı. Amma
bacarmırdı... Çox çətin idi, çox! Ürəyi parçalanırdı fikirləşəndə. Aytacı heç kəs əvəz edə bilməzdi onun üçün. O nəvazişkar Aytacı. Hər dəfə yorğun olanda, başında, alnında gəzən incə barmaqları ilə, şirin dili ilə bütün yorğunluğunu yox edirdi bu qız. Elə şirin