l olduğu vaxtda. Lakin anası istisna idi. Onun təması Raufun fikrini yayındırmır, əksinə sakitləşdirirdi. Bir də vaxtilə Aytacın...Gülnaz xanımın gözləri Raufun klavişlərdə cəld işləyən barmaqlarında olduğu halda, soruşdu:
− Həm bu işlərin, həm idman dərsləri, həm də fizika məşğələsi.Ay bala, niyə özünə zülm edirsən? Şükür, hər şəraitimiz var. Niyə artıq yüklənirsən?
− Heç bir yük yoxdur, narahat olma, - baxışını ekranın eninə hərləyib qaşlarını düyünlədi - heç bir!
− Yenə baxma, səbir də lazımdır. O dünənki qız necə oxuyur?
Rauf ötəri anasını süzdü. Gülnaz xanım ciddiliyini pozmadı,sanki adicə söhbət edir, məqsədi məhz Maya deyildi. - O qəşəng qızı, Mayanı deyirəm. Adı da qəşəngdir özü kimi...
Rauf anasının ürəyindəkiləri başa düşmüşdü. Lakin nədənsə həmişəki kimi söhbəti dəyişib, bəhanə ilə qaçmadı. Ana oğlunun tutqun üzünə nəzər saldı:
− Ay bala, o kimlərdəndir, kimin qızıdır elə? Elə bil hardasa görmüşəm onu....
Raufu gülmək tutdu. Bütün qadınların oxşar üsulu. - düşünüb gülümsədi. Həmişə kimisə öyrənmək, haqqında nəyisə bilmək istəyəndə ya deyirlər hardasa görmüşəm elə bil, ya da filankəsə oxşadıram...
− Yox, tanımırsan ana. – bir anlıq nəsə düşündü – Atası “Söz” qəzetinin baş redaktoru, təsisçidir.
− Doğurdan?
− Hə. Həm də nəşriyyatın sədridir. Orda təkcə qəzet yox, kitab, jurnal, beləcə hamısı nəşr olunur.
− Deyirsən, onu da bilmərəm? - incik halda başını buladı. -Səninki odur ki, dediyimi həmişə yadımdan çıxarasan. Guya başa düşmürəm?
− Başa düşdün deməli?! – Rauf güldü. Gülnaz xanım məzəmmətlə:
− Hə, gülərsən da! Söhbətdən də yaxşı qaçarsan. Guya dünən
dərs keçəndə bir-birimizə necə gizlincə baxdığınızı görməmədim. Şəxsən qız mənim xoşuma gəldi. - Sanki, ondan razılıq almaq istəyənlərə fikir bildirirmiş kimi, əlini yellədi. -Mehriban, şən, şirindil qızdır. Atanın da xoşuna gəlib. Rauf gülüş dolu çaşqınlıqla döndü:
− Ana, sən nə danışırsan? Kim baxıb? Kimə baxıb?
Gülnaz xanım inadkarlıqla onun sözünü kəsdi:
− Sən baxmısan, Mayaya baxmısan.