Elə o da baxırdı.
Rauf ürəkdən uğunurdu. Gülnaz xanım isə əksinə, cırnayır, oğlunun işi zarafata salıb yenə aradan çıxmaması üçün hazır dayanırdı.
− Gülmə! Mən ciddi deyirəm.
Rauf gülməyini saxlamağa çalışıb, anasının yumşaq saçlarını sığalladı, başını sinəsinə sıxdı:
− Allah səni güldürsün. Heç bu qədər gülməmişdim. Deyirsən, dərs izah edəndə divara, tavana baxaq? Bəs şagirdə baxmalıyam da.
Gülnaz xanım yenə oğlunun onu qabaqlamasnı naəlac qəbul edib, narazı halda deyindi:
− Daha bəsdi! Məni xəstəlik yox, sənin fikrin öldürəcək. Arzumu, istəyimi gözümdə-könlümdə qoyursan. Mən də istəyirəm başqaları kimi nəvə görüm, nəvə oynadım. Tay-tuşumuz çoxdan nənə-baba olub. Amma biz... Oğlum hələ yerində sayır.
Ay bərəkallah, sən heç düşünmə bizi. Nə evdə tapılmırsan. Nə vaxta qədər oğru, quldurla qaçdı-tutdu oynayacaqsan. İllər xəbərsiz elə ötüşür ki, bir də gözünü açacaqsan ki, qocalmısan. Sonra kimdi qoca oğlana qız verən?!
Rauf ürəkdən güldü:
− Sözlərə bax, maşallah. Ürəyin dolu imiş ki... Bəs neyləyim,ay ana? Mənim işimi bilirsən, belədir, başqa cür ola da bilməz. Məni də bu işimlə birlikdə qəbul etməlidir alacağım qız. Amma sevməyə-sevməyə kimin qızını gətirib bədbəxt edim? Sən məndən çox görmüsən, çox bilirsən. Özü də belə məsələdə. Düzünü de görüm, hansı sevgi olmayan ailənin xoşbəxt olduğunu görmüsən?
− Sənə qalsa həmişə belə deyərsən. Sevgi sonradan da yaranır. O qədər adam sayaram ki, sevgi olmadan evlənib, amma sevib evlənənlərdən min dəfə yaxşıdır indi.
− Yaxşı, yaxşı ana. Amma fikrimi çatdıra bilmədim sənə.
Raufun həmişəkindən fərqli olaraq yumşaq danışdığını görən ana əsl hücuma başlamışdı. Geri çəkilmək istəyi də yox idi.
− Oğlum, biz dünya görmüş adamlarıq. İnsanı bir sözdən, bir baxışdan tanıyırıq. Atan da, mən də dünən o qıza fikir verdik. Sadə idi, səmimi idi, saf idi. Olduğu kimi idi. Heç bir sünilik yox idi onda. Necə vardısa, elə də davranırdı. Amma özün bilirsən ki, o vəfasız haqqında bunu demirdik. Atan xoşlamırdı onu, yaxşı bilirsən.