işləyir.
Stolun üstündəki aparatın düyməsini sıxdı:
− Əfqanı yanıma çağır! - alnını ovuşdurdu, - o yaxşı oğlandır.
− Həm də sadəlövh. - Rauf əlavə etdi.
Əynində açıq qəhvəyi nazik gödəkçə, cins şalvar olan, boybuxunlu Əfqan qapını açıb, sakitcə içəri daxil oldu:
− Məni çağırmısınız, İlqar müəllim?
− Çağırmışam, keç əyləş.- stola işarə etdi. - Raufu tanıyırsan artıq. Səninlə danışılası sözü var.
Oğlanın necə dilxor olduğu o dəqiqə üzündən hiss olundu. Amma dinmədi, keçib Raufla üzbəüz əyləşdi:
− Hələ işi qurtarmamısan?
− Yardımınızla tez qurtararam.
Əfqan yerində qurcuxdu. Gözucu İlqara baxıb, yenə Raufa sarı döndü:
− Bacadığımı etmişəm, edəcəm də...
− Onda deyin görüm həmin gün silah niyə sizdə qalmışdı?
Əfqan caşqın- caşqın gah İlqara, gah da Raufa baxdı:
− Nə silah? Mən onu rəhmətlik Elçin müəllimə vermişdim.
Rauf onun gözlərinə baxdı:
− Verməmişdiniz Əfqan, verməmişdiniz!
Əfqan hövsələdən çıxdı:
− Sübutun olmadan heç vaxt boynuma şər ata bilmərsən.
Həmişə ofisə gələndə silahı ona təhvil verirdim.
− Amma bu dəfə verməmişdiniz.
− Dedim vermişdim, bilmədiyini üzümə durma!
İlqar sərt səslə acıqlandı:
− Əfqan, sakit ol! Heç kəs sənə şər atmır. Nə var, nə bilirsən hamısını de, and olsun ki, səninlə heç bir işim olmaz.
Əfqan əsəbi hərəkətlə ayağa qalxdı:
− İlqar müəllim, inciməyin. Amma öz haqqlarımı bilirəm. -otaqdan çıxdı.
Rauf İlqarla tələsik sağollaşıb, onun ardınca tələsdi. Əfqan aşağıda dayanmış qapıçıya əl-qolunu ölçə-ölçə nəsə danışırdı. Aşağı düşən Raufu görüb qaşqabağını tökdü. Rauf onlara yaxınlaşdı:
− Əfqan, səninlə bircə kəlmə təklikdə danışa bilərik?
− Yox!
− Yalnız beş dəqiqə.
Əfqan sifətini turşudub, onu işarə ilə dəhlizin başındakı boş otağa çağırdı.
Rauf Əfqanın əyləşməsinə əhəmiyyət vermədən, ayaq üstə divara söykəndi:
− Əfqan, sən pis adam deyilsən. Bilirəm, yəqin səni qorxuzublar.
Ailən var... Amma bizə kömək eləsən, söz verirəm ki, sənə nəsə etmələrinə imkan verməyəcəm. Səni həbs etməyəcəklərinə zamin