n dururam.
Əfqan başını döndərdi:
− Səncə mən uşağam?
− Uşaq deyilsən, Əfqan, uşaq deyilsən. Ona görə də taleyin haqqında düşünməlisən. Sən kömək eləməsən, məsələni başqa yolla öyrənməli olacağıq. Onda da, xəbər tutub səni cəzalandıracaqlar. Biz də səni qorumalı olmayacağıq. Bunları başa düşürsən?Əfqan söhbətin yazıldığından xəbərsiz halda, böyümüş gözlərini
ovuşdurdu:
− Onsuz da məni sağ buraxan deyillər. Tanımırsınız onları.
− Əfqan, onlar kimdir?
− Deyə bilmərəm, heç cür.
− Dedim axı, mən sözümün üstündə duracam. – onun dinmədiyini görüb, dilləndi, – istəyirsən, mən deyim. Kamran Əliyev və Mirəhməd Babayev...
Əfqan qorxmuş gözlərini heyrətlə qaldırıb Raufu süzdü.
Sonra sanki sustaldı, stulda qolları yanına sallandı:
− O, bağışlamayacaq, heç vaxt.
− Hansı?
− Elə hər ikisi, əsas da Kamran.
− Sən narahat olma, hər şeyi danış bizə.
Əfqan birdən yerindən sıçrayıb,ayağa qalxdı:
− Mən heç nə bilmirəm. Heç nə də danışan deyiləm. Guya çox ürəyin yanır mənə. Sənin kimilərin fikrindəki ancaq puldur. Səni o maraqlandırır ki, iş açılsın, sən də birə beş alasan. Guya çox vecinəyəm elə? Aralıqda qalan da mən olacam. Başıma nə iş gəlsə də, heç maraqlanan olmayacaq. – çıxıb getmək istədi.
Rauf onun qolundan tutub saxladı:
− Əfqan, qulaq as mənə, inan ki peşman olmazsan. Onsuz da onlar səni elə-belə buraxan deyillər. Əgər nəsə bilirsənsə danış. Həm cəzan yüngülləşər, həm əsl cinayətkar həbs olunar. – Əfqanı acıyacaq bir baxışla süzüb, davam etdi. – həm də iş yekunlaşana qədər ailən də, sən də ciddi mühafizədə olacaqsınız.
Əfqan kobudluqla qolunu ondan çəkdi:
− Özünü yorma! Heç nə deyən deyiləm. – deyib qapıya tərəf addımladı.
Rauf öz-özünə deyindi:
− Yaxşı, nə deyirəm ki. Neynək, danışdıqlarını aparıb İlqara verərəm. Daha qalanını araşdırmaq öz işidir. – guya keçib getmək istədi.
Əfqan birdən-birə sustaldı:
− Sən onları tanımırsan...
Rauf döndü:
− Onu deyə bilmərəm, amma ola bilsin Elçini sən qətlə yetirmisən,bu aşkar olsa sənin üçün heç də yaxşı