olmayacağını bilirsən...
Əfqan key-key onun üzünə baxdı:
− Mən öldürməmişəm, and olsun Allaha. – ağlamağa başladı.
Rauf acıqla onu süzdü, qaş-qabağını tökdü:
− Kişinin heç nədən ağlamasını xoşlamıram. Xüsusən də qorxudan. Hələ indidən belə edirsən.
− And içirəm, Allah haqqı, məscid haqqı, Quran haqqı, imam haqqı... Daha nəyə and içim ki, inanasan? – rəngi saralmış Əfqan yalvarıcı səslə ağlamsındı. – Nə bəlaya düşdüm mən, ay Allah.
Rauf sakitliklə başını buladı.
− Sən bunu əvvəldən düşünərdin. Qətl baş verən kimi, polisə xəbər versəydin heç nə olmazdı.
− Sənə dedim axı onları tanımırsan. Onlar hər şeyi bacararlar. Hələ polisi də alarlar pulla, məhkəməni də, appelyasiyanı da. Hələ desən...
Rauf hirsləndi:
− Saxla görək, ən nifrət etdiyim şey adamların bilmədiklərini danışmasıdır. Sənin dediyin kimi dırnaqarası hüquq işçiləri var. Amma qurunun oduna yaşı yandırma. Xeyirin olduğu hər yerdə şər də mütləq var. Eləcə də əksinə. Bu yazılmamış
qanundur. Amma görməzə-bilməzə hər kəs haqqında bildiyini də, bilmədiyini də danışma. Bütün asayiş işçiləri dediyin kimi olsaydı, insan insan əti yeyərdi...
Əfqan susurdu. Artıq gələcək aqibətini gözünün önünə gətirir, haldan-hala düşürdü.
Yavaşca pıçıldadı:
− Od vuracaqlar, başıma oyun açacaqlar, sağ qoymayacaqlar, Vallah...
Rauf onun dediklərini eşitmirmiş kimi, stul çəkib üzbəüz əyləşdi:
− Mən bilirəm ki, mərhumu öz silahı ilə qətlə yetiriblər. Buna əminəm. İlqar bunu bütün vasitələrlə gizlincə araşdırıb mənə xəbər verəcək onsuzda. İkincisi, sən silahı hər günkündən fərqli olaraq Elçinə verməmişdin. Ola bilər, bunun üçün hansısa
bəhanə gətirmisən, ya da başqa nəsə... Amma sonra nə baş verib? Məni çox şey maraqlandırır. Mən bilirəm ki, o kimisə gözləyirmiş. Çünki qapıçıları, sürücünü evə yola salıb. İş vaxtı qurtardığı üçün işçilər də evlərinə dağılışıblar. Amma o kimisə
gözləyib... Gözlədiyi qonaq onun ürəyincə olmasa da, amma yenə də gözləyib. Kiminlə görüşüb o? – Əfqanın susduğunu görüb çox sakit səslə dedi. –