susdu.
Rauf səbirsizliklə:
− Bəs sonra?
Əfqan başını buladı:
− Sonra heç nə. Məni ailəmlə hədələdilər. Kiməsə nəsə desəm min cür dəhşətli cəzalar sadaladılar. Özümə görə qorxmurdum, ailəmə görə, körpə qızıma görə... Nəysə, dedilər ki, sabah silahı bir bəhanə ilə Elçinə verməyim. Deyim ki, guya
maşında qalıb, ya nə isə bir bəhanə. Onsuzda onun xasiyyəti elə idi ki, verməsəm heç istəməzdi, maraqlanmazdı da. Bir də dedilər ki, guya bir nəfərin ora gəldiyinə şahidlik etməliyəm.
Amma çox təsadüf ola bilər ki, bütün bunlara ehtiyac olmasın, hamısını da unudum getsin. İnan, Allaha necə yalvarırdım ki, kaş heç nə olmasın. Qətl hazırlandığını başa düşmüşdüm artıq.
Rauf fikirli halda onun sözünü kəsdi:
− Deməli dəqiq deyilmiş. Yəni, orda hansısa vacib söhbət gedəcəkmiş, bu da Elçinin taleyini həll edəcəkdi. Kamranla Mirəhməd ora gəlir, silahı səndən alırlar. İçəridə nəsə danışırlar, söhbət alınmır. Elçini gözləmədiyi halda öz silahından
qətlə yetirirlər. Və, çıxanda, – birdən duruxdu, dayan bir, deməli səni də onlar yaralayıb, özü də gözləmədiyin halda.
Əfqan təəccüblə ona baxdı:
− Elə bil orda olmusan. Amma, bir az başqa cürdür. Qonaq tamam başqa adam idi.
Rauf dikəldi:
− Kim?
− Bunu görə bilmədim. Kamrangil məni postumdan uzaqlaşdırdılar.
Heç yarım saat keçməmişdi ki, içəridən Elçin müəllimin səsi gəldi. Nəsə deyib, acıqlandı. Sonra da atəş səsi eşitdim. Canıma üşütmə düşdü. Məscid haqqı, dizlərimi
saxlaya bilmirdim, dayana bilməyib stula çökdüm...Bu vaxt qapı açıldı, Kamran tələsik mənim tuşuma gəldi. Güclə ayağa qalxdım. Dedi “şərtimiz yadında?”. Dedim “hə”.
Qorxumdan özümdə deyildim heç. Boğazım qurumuşdu. Silahı qaldırıb mənə tuşladı, dedi “kiməsə nəsə desən, özünü ölmüş bil, gözümüzün altındasan”, bir atəş açdı. Yıxıldım. Daha heç otaqdan kimin çıxdığını da görmədim. Onlar uzaqlaşandan
sonra polisə zəng vurmalı idim...Nəysə, sonra başa düşdüm ki, məni niyə öldürmək istəməyiblər. Onlara şahid lazım idi, yalançı şahid. Bir-iki nəfəri pulla
şahid