d tutmuşdular ki, guya “qatil” ofisin binasına girəndə görüblər.
Amma içəridə də kimsə olmalıydı. Özü də yaxın adamlardan. Öz silahı ilə də ona görə vurmuşdular ki, mən tərəfdən arxayın olsunlar. O silah tək məndə olurdu, bilirdilər ki. bununla qorxu altında saxlaya bilərlər məni. Məntiqə görə
də, “qatil” ancaq Elçin müəllimə görə gəlmişdi, məni öldürməməli idi. Sonra da silahı özümə qaytardılar.
Rauf qaşqabaqla dilləndi:
− Həbs olunan adam da, guya onu öz silahı ilə öldürüb. İndi, şəhərdə çoxları şəxsi silah saxlayır evində. Müdafiə üçün. Hardan biləydi ki, silahından günahsız yerə öz əleyhinə istifadə olunacaq. Ona görə deyiblər ki, adam hər danışdığını yüz ölçüb
bir biçməlidir. Həmin adam, hirslənib Elçini hədələmişdi. Sonra da bu əhvalatı çoxdan unudub. Amma bu vaxt orada olan qatillərin yadından əsla çıxmayıb. Daha da işlərini yüngülləşdirib.
Əfqan yazıq-yazıq dilləndi:
− Bəs indi nə olacaq? Onlar bağışlamayacaq. Heç vaxt! Mən cəhənnəm, amma...
Rauf sözünü kəsdi:
− Bu gündən siz xüsusi mühafizə altında olacaqsınız. Qalır bircə gələnin kimliyini araşdırmaq. O da məlum olsa, onların şansı qalmayacaq. Yoxsa, həmin adam qisas ala bilər. Elələri məqsədləri üçün hər vasitəyə əl atırlar.
Telefonu götürüb kiməsə zəng etdi...
* * *
Maya gözlərini açıb, ətrafına baxdı. Şaşqınlığı bircə an çəkdi.Yenə də palatada olduğunu, bura qəza nəticəsində düşdüyünü xatırladı. Başını döndərəndə anasını gördü. O, stulda oyaq kimi oturmuşdusa da, deyəsən gözlərini yuxu tutmuşdu.Ona yazığı gəldi. Kaş Rauf müəllimə qulaq asardı. Onda bütün bunlar olmazdı. Amma elə bu vəziyyətə onun ucbatından düşməmişdimi?! Ürəyində Raufu yamanladı. Birdən sağ qalmasaydım, ya da ömürlük şikəst olsaydım?! Necə olardı, nə edərdi yazıq valideynlərim. Allah bilir, dünəndən bəri nələr keçiriblər. Mayanın yanında özlərini şən göstərirlərsə də, halları üstlərində deyil hələ də...Yenidən gözlərini yumdu. Bu vaxt dəhlizdən səs eşidildi.
Nəzarətçi tibb bacısı kiminləsə mübahisə edirdi:
− Dedim ki,