olmaz! Tapşırıblar ki, ailəsindən başqa heç kesə girmək olmaz içəri.
− Mən "heç kəs" deyiləm, mənə olar.
− Ay balam, niyə başa düşmürsən? Bu camaata niyə söz çatdırmaq olmur, görəsən? Dedim ki, olmaz!
− Vallah, özünə desəniz ki, gələn mənəm, deyəcək gəlsin. Qoyun keçim, ən yaxın rəfiqəsiyəm, bacısıyam...
Maya Əfsanənin səsini tanımışdı. Sevincindən ürəyi əsdi. Gör yanıma gəlmək üçün nə qırğın salıb. Ay səni, hardan bildi ki, bu dəqiqə onu fikirləşirdim. İradə xanım diksinən kimi olub, ayağa qalxdı. Qızının oyandığını görüb, alnından öpdü:
− Can, oyanmısan?
− Hə... De ki, Əfsanəni buraxsınlar içəri.
− Sən dincəlməlisən axı...
− Ana...
− Yaxşı. – İradə xanım narazı qalsa da, çölə çıxdı. Az sonra Əfsanə acıqlı-acıqlı tibb bacısına göz süzdürüb, içəri keçdi. Çarpayıda başı sarıqlı, qolu gipsdə olan qızcığaza
baxıb, kövrək səslə:
− Maya... – dedi, ağlaya-ağlaya yüngülcə onu qucaqladı. Dəfələrlə o üz, bu üzündən öpdü:
− Bağışla, xətrinə dəydim dünən. Sənin dərdinə şərik olmaqdan, daha da küsüb getdim. Canım mənim, gözəl dostum bağışla...
Maya da ağlamağa başladı. Dünəndən bəri içinə dolmuş, sanki boğazında tıxanmış göz yaşları yumru yanaqlarından yuvarlanaraq, balıncına damcılandı. Qarşısındakı ən əziz, ən doğma adamı tək qolu ilə bərk-bərk özünə sıxdı:
− Sən məni bağışla, kobudluq elədim. Sənlik nə var ki, könlümü alıb güldürmək istəyirdin.
Yenə bir-birinin göz yaşına islanmış üzlərindən öpdülər. İradə xanım qapını açıb onları bu halda görəndə, ürəyi kövrəldi, içəri girməyib qapını örtdü. Əfsanə əlinin arxası ilə gözlərini sildi:
− Nə pis qızsan sən, niyə xəbər verməmisən ayılan kimi? Bu gün səhər dərsdə gördüm gəlməmisən, çox təəccübləndim. Fikirləşdim ki, tənəffüsdə zəng vuraram. Elə dərsin ortasında Eldar dayı müəllimə zəng eləyib hadisəni dedi. Uşaqlar hamısı
çox narahat olublar. Mənim lap ürəyim partlamışdı. Başladım ağlamağa. Müəllim gördü sakitləşmirəm, dedi ki, yaxşı, dur get evə.
− Sən də dərsdən qalmağa bəhanə tapdın, hə?
İkisi də