r təhlükəsizlikdəsən.
Maya acıqlı-acıqlı sağlam əlini yellədi:
− Çox təşəkkür, istəməz! Məni bu bəlaya salıb, hələ bir müdafiədən danışırsınız? Kim olduğunuzu deməsəniz, atama hər şeyi danışacam. Deyəcəm ki, bu vəziyyətə sizə görə düşmüşəm. O da hamısını polisə deyəcək. Qoy hər şey qanunla həll
olunsun.
Rauf gülümsədi:
− Məni hədələyirsən?
− Sadəcə xəbərdarlıq edirəm. Bəli, deyə bilərsiniz ki, mən həddimi aşıram. Danışığım da bir qız uşağı üçün namünasibdir, sərtdir. Amma, acığınıza da gəlsə də bu gündən sizin şagirdiniz deyiləm.
Rauf ayağa qalxdı:
− Narahat olma, Maya! Lazım olan hər şeyi atana danışmışam. Şagirdim olmamağına gəldikdə, əsla incimirəm. Sənin kimi şagirdlə dil tapmaq asan deyildi... Sərt danışığına qaldıqda, bu mənim xoşuma gəldi. Çünki, necə varsan, elə də hərəkət
edirsən. Həmişə belə qal. Hələlik!
− Əlvida!
Rauf bu tərs qızı gülümsər baxışla bir də süzüb, başını buladı və otaqdan çıxdı.
Maya yanındakı dolabın üstündəki qutunu əlinə aldı. Bu onun dünyada olduqca çox sevdiyi bir şey – şokolad idi...
Raufun maşında gözlədiyi artıq 20 dəqiqə olmuşdu. Həzin bir mahnı qoyub, yenə adəti üzrə oturacağa söykənmişdi. Söykənili olsa da, yandan kiminsə gəldiyini hiss edib, başını qaldırdı. Maşının ön qapısı açıldı və gələn adam oturacaqda özünü rahatlayıb,qapını bağladı.
− Bizi uşaq kimi aldadıblarmış.
Rauf kinayəli gülümsədi:
− Mən deyəndir?
− Hə... Atəş öz silahından açılıbmış.
Rauf üzünü ona döndərdi:
− İlqar, hazır ol, hələ çox şey eşidəcəksən.
İlqar ürkmüş nəzərlərini ona dikdi:
− Narahatam nəsə. Sən də bir az dəli eləmə. Nə eşidəcəm?
− Hər şey alınsa, həqiqəti.
− İnşallah!... - fikirli halda astadan dilləndi.
Maşın zoğalı rəngdə, qəhvəyi çərçivəli darvazanın qarşısında dayandı. Onlar maşından düşüb, qapının zəngini dörd dəfə səsləndirdilər. Yaşlı bir kişi qapıya çıxdı:
− Xoş gəlmisiz.
Rauf salam aldı:
− Sağ ol, Cəfər dayı. – sonra üzünü qonağa tutdu – keçək içəri.
Qapını bağladılar. Bu vaxt həyətdə oynayan qəşəng,