danışırmış kimi pıçıldadı:
− Allah heç vaxt nahaq qanı yerdə qoymur, Kamran. Elçin nahaq getdi. Amma, heyif ki, bacılarım da bədbəxt oldu...
Kişinin əl-qolunu qandallayıb maşına oturtdular. Meyidləri isə xəstəxana maşınına yüklədilər. Gördüyü mənzərədən hələ də özünə gəlməyən İlqar ürəkbulanmasının qarşısını almaq üçün maşınından tapdığı turşməzə konfeti dilinin altına
qoymuşdu. Rauf fikirli halda söhbətini yekunlaşdırdı:
− Onlar narkotika ilə bağlı Elçinə hansısa iyrənc təklif ediblər. Elçin də qətiyyətlə rədd edib. Bu zaman öncədən ehtimal edib, planlaşdırdıqları qətli həyata keçiriblər.
İlqar ürək ağrısıyla pıçıldadı:
− İnana bilmirəm, inana bilmirəm. Biz nə tufana düşdük.
Rauf cavab vermədən, diqqətini yola verdi. Bakıya hələ çox qalmışdı.
* * *
Evə çox yorğun qayıtdı. Qapının zəngini çalan kimi, qarşısına atası çıxdı. Elə bil hazır qapının qarşısında dayanmışdı. Oğlunu başdan ayağa süzüb arxayınlaşdı.
− Demək uğurlu keçib.
Rauf gülümsədi:
− Yenə mənimlə maraqlanmısan...
− Əlbəttə!
− Ehh, ay ata... - acı-acı güldü. - Bilirsən bu işin başında kim dayanırmış? - atasının sual dolu gözlərinə baxdı. - Aytacın bankir qayınatası...
Mahir əvvəlcə heyrətləndi, sonra mənalı tərzdə başını buladı:
− Gec-tez belə də olmalı idi!
Birlikdə qonaq otağına keçdilər. Rauf qəfil şaşırdı. Stolun baş tərəfində - anasının yanında arıq, hündürboy bir oğlan əyləşmişdi.
− Elxan?!
Elxan gülə-gülə qollarını açıb qardaşını qucaqladı:
− Başqa qardaşın da var?
Ana və ata eyni boy-buxunda olan oğlanlarını fərəhlə süzürdülər.
− Nə vaxt gəldin sən, hə, kişi?
Elxan gülər üzlə özünü divana atdı:
− Bayaq, təyyarə ilə. Əvvəlcədən özüm demədim ki, sürpriz olsun. Dedim həm bayram tətilinə gəlim, həm də bir səni evləndirim, sonra qayıdım.
Rauf gülüb əlini onun kürəyinə vurdu:
− Xatakar!
Atası ciddiliklə dilləndi:
− Rauf, bura qədər şans verdik bəsdir. Ya qız tapırsan, ya da bir həftəyə özüm bir qızın qolundan tutub, gətirəcəm bu evə.
Rauf dinmədi. Atası təkidlə:
− Özün