bilmirdi.Əslində ziyalı ailəsi idi onlar.Ata Hilal və ana Gülüzar öz kəndlərindəki məktəbdə müəllim idilər.Valideynləri həm də müəllimləri olmuşdu Vüsalın.Evdə və məktəbdə valideyn nəzarəti üzərindən əskik olmayan Vüsal məktəbi əla qiymətlərlə bitirsə də ali məktəbə qəbul imtahanlarına getmədi.O zaman çox aşağı olan müəllim maaşıyla güclə dolanırdılar.Bakıda yaşamaq, oxumaq ona görə deyildi.Bunun kirayə pulu, gündəlik xərcliyi vardı.Ehh, bunları düşündükcə nə qədər ağır olsa da ali təhsil istəyini ürəyində həmişəlik arzu olaraq saxladı. Bu çətinliklər azmış kimi atasının qəfil ölməsi onu çox sarsıtdı.Artıq qərarında qəti idi.Gedəcəkdi..Qərib ölkədə alver edir, qazandığını anasıyla bacısına göndərirdi.Hər dəfə də pulla birlikdə Sünbülə uzun-uzadı bir məktub yazıb göndərirdi.Mobil telefon o zaman çox az adamda vardı.Ev telefonuna arabir zəng edəndə də anasının kövrək səsini eşitməyə dözməzdi.Hər zəngində söhbətin məzmunu təxminən eyni olardı.Telefonun uzun çağırışından ana hiss edirdi ki, gələn zəng oğlundandır.Harda olsaydı uşaq kimi ayaqları əsə-əsə telefon olan otağa qaçar, dəstəyi götürərdi.Dəstəyin o üzündən səs gəlməmiş ana hissiyyatıyla balasının nəfəsini duyardı sanki:




-Səsinə qurban olum, ay oğul.

-Ay ana, heç danışmadım.Hardan bildin ki, mənəm?Mən sənə qurban,ay ana.Necəsən, bacı necədir?

Gülüzar handan-ana göz yaşını silib, qəhərlənmiş boğazını arıtlayıb cavab verərdi:

-Hamımız yaxşıyıq.Hər şeyimiz də var.Bircə sən yoxsan.Tez qayıt oğlum.Yoxsa sənin fikrindən atanın yanına gedəcəm mən də.Onsuz da axır vaxtlar yaman tez-tez girir yuxuma kişi.Hər dəfə də səni soruşur məndən.

Anasıyla danışan kimi onun yenə ağlayıb-sızlaması qanını qaraltsa da büruzə vermirdi.Hər dəfə də zarafata salıb söhbətin mövzusunu dəyişməyə çalışırdı.

-Həə məni soruşurdu?Nə deyirdi atam?Bəlkə mənimçün darıxıb, məni yanına aparmaq istəyir kişi?-Zarafatla dediyi bu sözlərdən Gülüzar daha da kövrəlib hönkürərdü.

Gülüzarın dəyişməyən dialoqu hər dəfə