ə beləcə, kiçik dəyişikliklərlə təkrarlanardı.

Bir neçə dəfə evinə zəng edib qanı qaralan Vüsal özünə söz vermişdi daha zəng etməyəcək.Elə ayda bir dəfə evə pul göndərəndə bacısına məktub yazar, kənddən gələn olanda da ondan cavab məktubu gözləyərdi.Sünbülün məktubu da ki, nə məktub..Hər məktubu ən azı altı-yeddi vərəq olardı.Əvvəlcə ailənin vəziyyətindən yazmağa başlar, sonra keçərdi qonşulara.Məktubun sonunu da bulaq başında ondan tez-tez qardaşının nə zaman dönəcəyini soruşan qızlardan, ərə gedəndən, evlənəndən danışmaqla bitirirdi.Ən sonda isə özünün soruşmaq istədiyi sözü qohumların dilindən soruşardı.“Dünən xalamgil hamsı bizdə idi. Bu yay sənə toy etməyi düşünürlər.Deyirlər qardaşına de, tezliklə gəlməsə biz özümüz qızı seçəcəyik haa.”





Vətəndə işsizlik problemi olmasaydı onun nə işi vardı bu Cəhənnəmdə.Əslində kənddə də iş tapıb işləyə bilərdi.Amma o işləri özünə layiq bilmədi.Layiqli işinsə maaşı az idi..Guya burdakı işi nədir ki?Bazarda alver edir də.Hərdən Sünbülün məktubunu oxuyub bitirəndə xəyala dalardı.Onu hər gün bulaq başında, toyda bacısından həsrətlə soruşan o qızlar görəsən qəfil bu bazarda peyda olsalar nə olardı?Ona gülərdilər yəqin ki..Xəyal qırıqlığına uğrayardılar.Bəlkə də yox..Əsas odur ki, burda bir həftəyə qazandığını anası müəllim maaşıyla iki aya qazanırdı.Bunu düşündükcə az da olsa təskinlik tapırdı.

...Burda illərlə bazara ayaq döyən həmyerlilərindən daha şanslı oldu o.Gündən-günə qazancı da artırdı.Bir qarın çörək üçün qərib ölkədə yaşamağa məcbur olan Vüsal indi əyləncəsindən də qalmırdı.Əvvəlki kimi evdən bazara, bazardan yorğun evə gəlmək, gələn kimi də yatmaq...-bu cür həyat onu tez sıxmağa başladı. Bazarda, küçədə yanından ötərkən köks ötürərək baxıb keçdiyi mavi gözlü sarışınlardan biri indi onun ola bilərdi.Pulu ki var.Bu şəhərdə nələr görməmişdi o...

Ardı