zaman ailəcə bir süfrədə oturmaları yadında deyildi.

Gülüzar oğlundan heç nə soruşmadı, danlamadı, suallar vermədi. Yormaq istəmədi. Eləcə oğluna qısılıb oturmuşdu. Sevincindən çörək də keçmirdi boğazından.

...Vüsal nə qədər həyəcanla evdən çıxsa da əliboş deyildi. Pul və xeyli hədiyyə ilə gəlmişdi. Adətən Rusiyaya gedənlərdən kimsə həmişəlik qayıdarkən bu qədər pulla gələrdi... Ona görə də daha qayıtmayacağını düşünüb Gülüzarla Sünbül çox sevindilər. Onu vaxt itirmədən evləndirməyə, “əl-ayağını bağlamağa” hazırlaşan qohum-əqrəbalar da həmçinin... Bir həftə evi qonaq-qaralı oldu Sünbülgilin. Qohum-qonşu, məktəb yoldaşları, dost-tanışlar gəlib-gedirdi. Qonşu kənddən də gələnlər vardı. Tay-tuşlarının çoxunu Vüsalın orda bu qısa müddətdə pullanmasının “sirri” maraqlandırırdı. Vüsal Rusiyada “varlanmaq” həvəsinə gələn bu gənclərə qəlbində acısa da onları asanlıqla fikirlərindən daşındıra bilməyəcəyini də anlayırdı. Vaxtılə ona da məsləhət verənlər çox olmuşdu. Elə Zabit dayı özü. Az qala yalvarırdı Vüsala getməsin deyə. Öz həyatını misal göstərib çox dil töksə də xeyri olmamışdı. Zabit dayı Vüsalın ana tərəfdən uzaq qohumu idi. Gəncliyində Rusiyada hərbi xidmətdə olandan o ölkəyə “sevgisi” yaranmışdı. Qayıdarkən özü ilə orda evləndiyi bir rus qızı da gətirmişdi. Ata-anası Zabitin bu xəbərsiz evlənməsindən narazı olsa da ona el adətiylə toy da etmişdilər. Ancaq bu rus qızı kənddə çox dözə bilmədi. Bir neçə aydan sonra yığışıb öz vətəninə qayıtdı. Həm də xəbərsiz-filansız. Xəbərsiz deyəndə ki, dəfərlərlə Zabitə onunla birlikdə getməsini demişdi. Zabit etiraz etmişdi hər dəfəsində. Günlərin birində də xəbərsiz çıxıb getdi. Çox sarsılmışdı Zabit dayı o zaman. Ona ən pis təsir edənsə qadının hamilə olması idi. Rusiyaya gedib arvadını çox axtarsa da tapa bilməmişdi. O gündən sonra həyata küsmüş, bir daha evlənməmişdi. Vüsal bu və bunun kimi əhvalatları çox eşitsə də o zaman ona o qədər çatmırdı belə şeylər. İndi yavaş-yavaş dərk edirdi..




-Axır ki,