n həkimə aparım səni?-Bacısına görə narahat oldu. Onu heç belə görməmişdi. Həmişə deyib-gülən Sünbül indi canlı ölüyə bənzəyirdi. Yəqin ki, səhərdən bəri dilinə çörək də dəyməyib. Ağrı olanda yemək də yada düşmür heç.-Rəngin sap-sarıdır. Bir şey yemisən?

-Yox.Heç nə istəmirəm.Bircə bu ağrı keçsəydi.Həkimə sabah gedərik.Ağrı kəsməsə...İndi gecdir.Bəs sən yemisən nəsə, hazırlayım bir şey?

-Yemişəm, sən narahat olma bacı.Mən gedirəm yatım.Sən əgər dözməsən məni mütləq oyat, səni həkimə aparım.Gec də olsa həkim taparam...

Bacısı ilə sağollaşıb otağına keçir.Yerinə uzanıb yatmağa hazırlaşan Vüsal dostları ilə bu günkü söhbətini xatırlayır.Onlara Rusiyadakı macəralarından danışdıqca yenidən ora qayıtmağa həvəsi artır...

Sünbül də yatmağa hazırlaşırdı.Yerinə girib uzanmışdı ki, yatsa bəlkə ağrılarını hiss etməyə.Amma ağrı ona gözlərini yummağa belə imkan vermirdi.Evdəki ağrıkəsicilərdən iki-iki atsa da təsiri olmamışdı.Birdən qardaşının paltarlarını yığışdırarkən onun çantasında gördüyü dərmanı xatırlayır. Vüsalın “amerikanski baş ağrısı” dərmanını.Qardaşının qadağasına baxmayaraq gedib dərmanı götürür.Dərman şüşəsini əlinə alan Sünbül bir müddət tərəddüd edir.”Atsam, birdən doğurdan da məni öldürər.Axı qardaşım deyib ki, bu dərman hər adama düşmür...Eh, nə olur-olsun.Onsuz da ağrıdan ölürəm.Həm də, nə bilmək olar?Bəlkə mənə düşdü?Vüsala da bir söz demərəm.Özüm deməsəm hardan biləcək dərmanı içdiyimi.İçindəkiləri saymayıb ki?”Ağrıdan qıvrılan Sünbül fikrini qətiləşdirib dərmanı içməyə qərar verir.Həm də tez təsiri olsun deyə evdəki ağrıkəsicilər kimi bundan da dalbadal ikisini atır...Həqiqətən də çox təsirli dərman imiş. Bir neçə dəqiqədən sonra Sünbülün baş ağrıları tamamən keçir. Ağrıdan qurtulan qız özünü çox rahat, quş kimi hiss edir, damarlarında qanının qaynadığını duyur...







Vüsal hələ yatmamışdı. Qonşu otaqdan bacısındakı dəyişiklikləri o da hiss edir... Sünbülün otağından qəribə səslər gəlirdi. Çox yorulduğundan əvvəlcə fikir