Anasının vəziyyətinin ağır olduğunu eşidəndə ürəyi parçalandı. ”Yazıq anam, mənim yoxluğum dərdə saldı arvadı. Elə bu gün özümü çatdırım ona ”- deyib həmin axşam vətənə yola düşdü. Səhər kəndə çatmışdı.Həyət qapısından içəri keçəndə çox həyəcanlandı. ”Bəlkə də canım anam daha həyatda yoxdur. Kaş ki, heç getməyəydim. Mən kimin üçün qazanırdım. Əgər anam artıq yoxdursa tüpürüm o pula da, qazanca da. Ehh, daha qayıtmayacam. Cəhənnəm olsun ordakılar da, işim də. Bu dünyada heç nə mənə anamdan və bacımdan əziz deyil. Ay Allah, kaş anama bir şey olmayaydı. Yəqin məni qorxutmamaq üçün yalandan xəstə olduğunu deyiblər.. Bu nə səssizlikdir? Heç həyətdə səs-küy, ağlaşma da yoxdur. Bəlkə də artıq yeddisi də çıxıb. Ehh, mən nə danışıram? Allahım, sən özün mən günahkar bəndənin ömründən kəs anamın ömrünə cala. Ona oğul deyil, dərd oldum... ” Öz-özünə danışa-danışa darvazadan içəri keçib dayandı.Yerdəki böyük daşın üstündə əyləşdi.Özünə gəlmək, bir az toxdamaq istəyirdi. Göz yaşlarını sildi. Həyət qapısı önündə yaşadığı bu həyəcanlı dəqiqələr ona çox şeyi anlatdı. Həyatda insandan daha dəyərli varlığın olmadığını. İnsanlar içindəsə ailənin, ananın, canından , qanından olanların yerini heç nəyin vermədiyini. Olqalar, Lyubaların yüzü qurban olsun anamın ayağının tozuna. Gör vaxtımı kimlərlə itirmişəm indiyə kimi... Əlləri ilə başını tutub oturmuşdu. Onu xəyaldan Sünbülün şən səsi ayırdı:

-Boooy, qaqaşım gəlib, ay Allah. Sənə qurban olum. Qaça-qaça gəlib Vüsalın boynundan qucaqladı. O üzündən-bu üzündən öpməyə başladı. Sünbülün səsinə Gülüzar da evdən çıxdı. Yaxşı görünürdü. Heç xəstəyə oxşamırdı. Vüsal işin nə yerdə olduğunu anladı. Bacısı onu gətirtmək üçün yalan danışmışdı. -Hə, day yaxşı, üzümü islatma. Çəkil görüm.-Ərklə qızı özündən uzaqlaşdırdı. Sünbülə yaman acıqlı idi. Amma bir yandan da onu qınamadı. Neyləsin, Vüsalı ancaq bu yolla gətirtmək ollardı. Məcbur qalıb da yazıq qız...

Yarım saat sonra ailə səhər yeməyi üçün bir süfrə arxasındaydılar. Axırıncı dəfə nə