-Salam Canım.

-Salam...

-Haralardaydın neçə gündür, sənsiz bura elə maraqsız idi ki..Bütün gün çatda oturub səni gözləyirdim.Səndənsə bir xəbər yox..

-Heç..Elə bir səbəb yox idi.

-İnan ki, bir qızla da danışmamışam bu üç gündə.Sənə xəyanət etməmişəm.Heç olmasa gəlməyəcəyini xəbər etsəydin, mən də çata gəlməzdim.

-Nə isə..Axır ki, gəldim.İndi burdayam.Məni belə çox istədiyini bilmirdim.

-Necə?Sevgimə də inanmırdın?

-Düzüü, bu günədək elə də yox..Amma indi inandım.






Rasim şəhərdə ali məktəblərin birində təhsil alırdı.Ailəsi isə rayonda idi.Ailəsi deyəndə ki, valideynləri, qardaşı.Çox saf, təmiz qəlbli, zahiri də daxili kimi yaraşıqlı, həm də qeyrətli, əsl azərbaycanlı oğluydu.Ailəsinə yük olmasın deyə axırıncı kursa keçən kimi özünə bir iş də tapdı.Gündüzlər oxuyur, gecələr işləyirdi.Boş vaxtı olan kimi telefondan internetə girib çatlaşar, vaxtını keçirərdi.Başını qatardı ki, səhər tez açılsın.Bir neçə aydır onu internetə çəkən, çata daha çox bağlayan bir səbəb də ortaya çıxdı.Bu “səbəb”in adı Leyla idi.Leyla şəhərdə doğulub-böyümüşdü.Yaşıd idilər.Amma o qiyabi oxuduğuna görə hər gün universitetə getmirdi Rasim kimi.Yoxsa Leylani gizlin də olsa çoxdan gedib görərdi universitetdə.Bir dəfə də görməmişdi qızı.Tək bir dəfə şəklini görmüşdü,-o zaman da tez şəkli silmişdi ki, birdən qardaşı görüb acıqlanmasın qıza.Yaxşı ki, mobil telefon varmış.Hər gün saatlarla Leylayla danışmaqdan yorulmazdı.Çox məlahətli, adamın əsəblərini sakitləşdirəcək bir səsi vardı.Leylanın tapşırığına görə özü heç vaxt zəng etməz, sevgilisinin işarəsini gözlərdi.Atası evdə olmayanda özü smslə xəbər edər, o zaman da Rasim tez zəng edərdi.Beləcə günlər həftəyə, həftələr aya çevrildi.Üç ay idi onlar tanış olmuşdular.Rasim daha gözləmək istəmir, Leylaygilə elçilərini göndərməyi planlaşdırırdı.Onun tələsməsinin səbəbi evlərindən aldığı son məktub idi.Məktubda yazılanlar heç cür onun fikrindən çıxmırdı.Anası yazırdı:”Oğlum, universiteti bitirib əsgər getmənə