q ovulub, yarğanın dibinə tökülərkən öz-özünə pıçıldadı:
-Niyə yaşayım...kimim qaldı mənim...
-Niyə yaşayım...kimim qaldı mənim...
Yarğanın kənarından son addımı atmaq istəyirdiki, qarnında yaranan güclü ağrıdan diksinib bir addım geri çəkildi. Ağrıya dözməyib, dizləri üstə çökdü. Özüdə hiss etmədən gözündən yaş süzülürdü... Axan hər damla ürəyinə yığılıb qalmış kədəri, kini, acizliyi özüylə aparırdı sanki. Artıq hönkürürdü, getdikcə hayqırışa çevrilən səs tonuyla öz-özünə danışmağa başladı:
-Bəsdi...yoruldum. Bezdim bütün bunlardan...Bezdim! Niyə ancaq mən?! Niyə?! Anam...inandığım Murad! Anam məni tək qoyub getdi... Bəs Murad?! O söz vermişdi...məni əsla incitməyəcəyinə söz vermişdi! Bəs indi hardadı?! Niyə gəlib xilas etmir məni...niyə axı...
Hələ də göz yaşlarını saxlaya bilməsədə, ağır bir yükdən qurtulmuşdu sanki. Dərindən nəfəs alıb ayağa qalxdı. 10 dəqiqə əvvəl özünü atmaq istədiyi yarğana, indi qorxudan titrəyərək baxdı. Sanki indi gecənin qaranlığını, havanın soyuqluğunu hiss edirdi. Geri qayıdış yoluna baxanda, bura hansı cəsarətlə gəldiyini anlamadı. Elə bil gecənin yarısı bura
cəsarətlə gəldiyini anlamadı. Elə bil gecənin yarısı bura gələn başqa Bənövşə idi, yarğanın qaranlıq dibinə özünü atmış Bənövşə...

Səhər Südabə müəlliməylə, Nailə xanım oyandıqda masada səhər yeməyinin hazır olduğunu gördülər. Onlar hələ təəccüb içindəykən, Bənövşə bir sinidə çayları gətirib masanın üzərinə qoydu. Südəbə müəlliməylə xalasının ona təəccüblə baxıb, gülümsəyərək dedi:
-Səhər mən duranda siz yatmışdız. Buyurun süfrəyə.
Əslində yalan deyirdi. Bütün gecəni oyaq qalıb fikirləşmişdi. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Nə olduğunu, kim olduğunu, nə üçün yaşadığını düşündüşdü. Bir gecə də yaşadıqları onu yetkinləşdirmişdi sanki. Həyatında ilk dəfə öz həyatı haqqında qərar vermişdi və bu qərarın arxasında dayanacaqdı, nə bahasına olursa olsun.
İndi də dünən düşündüklərini yadına salıb, xalasına baxaraq dedi:
-Hələ də məni özünüzlə aparmaq istəyirsiz?