Nailə xanım Benövşənin üzünə sevinclə baxıb dedi:
-Əlbətdə qızım. Gəlmək istəyirsən?
Bənövşə azca utanaraq:
-Hə.-deyib gülümsədi.
Nailə xanım ona yaxınlaşıb, qucaqlayıb:
-Ay nə yaxşı. Bacımın 3-ü çıxsın, gedərik buralardan.
-Yox...xala. Bu gün gedək. İstəmirəm bu yerdə bir saniyə qalmaq. Gedək xala, gedək...
Nailə xanım təəccüblə Bənövşənin üzünə baxdı. Sanki onun nə hissetdiyini anlamış kimi gülümsəyib:
-Yaxşı. 1 saata maşın çağıraram, gedərik-deyib, onu daha bərk qucaqladı...

Murad bütün gecəni yatmamışdı. Ancaq düşünmüşdü. Əslində nə düşündüyünü bilmirdi. Bir tərəfdə onu atasız böyüdən anası, bir tərəfdə də heç 1 ay tanımadığı Bənövşə. Nələr olduğunu anlamırdı, tək bildiyi Bənövşəyə sərt davrandığı idi. Sonunda buna dözməyib, Bənövşəylə danışmağa qərar verdi. Ayağa qalxıb, Bənövşənin atasının evinə getmək istəyirdiki, anası qapının ağzında onu saxladı.
Alagöz xanım oğlunun hara getdiyini təxmin etdiyindən, təlaşla soruşdu:
-Hara gedirsən bazar günü?
Murad:
-Bənövşə ilə danışmağa-deyib başını aşağı saldı.
-Nə?! Nə danışasan onunla? Görmədin əsl üzün?!
-Hər kəsin səhvi olur ana. Onun nə yaşı varki? Həm hələ heç nəyə əmin deyilik...
Alagöz xanım Muradın son cümləsindən qorxuya düşüb, qəzəblə qışqırdı:
-Nə?! Yəni mən yalan deyirəm?! Ananı tapdalayıb, o sümsüyün qızını tutursan?! Gedib nə danışasan onunla? Kim bilir nə yalanlar deyəcək sənə! Qanında var onun!
Murad anasına özünə məxsus ciddiliklə baxıb:
-Mən heç nə bilmirəm! Amma onunla danışmalıyam.-deyib evdən çıxdı.
Alagöz xanım Muradın bu qətiyyətindən çəkinirdi. Öz-özünə deyinib, otaqları var-gəl edərək oğlunun gərçəkləri öyrənib üstünə gəlməsini gözləyirdi. Çünki bilirdi, Rusiyada olan böyük oğlundan fərqli olaraq, Murad ağlına qoyduğu hər işin axrına çatdığını...

Murad maşınını mümkün qədər sürətlə Vasif bəyin evinə sürürdü. Beynində durmadan səslənən suallar onu bir gecə də məhv etmişdi sanki. Nəyə, kimə inanacağını bilmirdi. Dəlillər beynini Bənövşənin