n günahkar olduğuna inandırsada, hissiyatı bunu rədd edirdi. Özü də dəqiq bilirdi ki, hissiyatı bu yaşına kimi onu aldatmayıb. Sonunda Vasif bəyin evinə çatıb maşından endi. Onsuzda həyətdə olan Vasif bəyin, ona tərəf sırtıqca gülümsəyərək gəldiyini görüb, zorla gülümsədi. Əlini uzadıb dedi:
-Salam, necəsiz Vasif dayı?
Vasif bəy Muradın əlini tutub durmadan sallayıb dedi:
-Salam oğlum, salam. Mən yaxşıyam, sən necəsən? Qudam necədi?
-Yaxşıyıq, sağ olun. Mən Bənövşə ilə danışmaq istəyirdim...
Vasif bəy süni utancla başını aşağı salıb dedi:
-Hə... Oğlum o qız başımı aşağı elədi yanınızda. Bilmirəm nə günahı olub, amma yəqinki pis nəsə eliyib. Bu dəfəlik keçin günahından, anası rəhmətə gedib deyə ağlı başında olmayıb yəqin.
Murad eşitdiklərindən dəhşətə gəlib, təlaşla soruşdu:
-Nə?! Gülər xala rəhmətə gedib? Necə...nə vaxt olub bu?
Vasif bəy təəccüblə çiynini çəkib:
-2 gün əvvəl. Bilmirdinki oğlum?-deyib Murada diqqətlə baxdı.
Murad:
-Bilmirdim... ALLAH rəhmət etsin. Bilmirdim! Onsuzda mən nə bilirəmki! Axmağın biriyəm!-deyib qəzəblə yumruğunu sıxdı.
Vasif bəy heç nə anlamamış kimi, Murada baxıb soruşdu:
-Başa düşmədim oğlum, nə olubki?
Murad başını əlləriylə tutub, az qala pıçıltıyla dedi:
-Heç...heç. Vasif dayı Bənövşəni çağıra bilərsiz? Onunla mütləq danışmalıyam.
Vasif bəy çarəsizcə çiynini çəkib dedi:
-Oğlum burda deyil, Südabə müəlliməgildədi. Sağ olsun, hüzürü o vermək istədi. Məndə qızı göndərdimki kömək etsin.
Murad Vasif bəyin nəyisə gizlətdiyini hiss etsədə, bunu araşdırmağa vaxtı olmadığından:
-Oldu, onda mən ora gedim. Sağ olun.-deyib maşınına tərəf getdi.

Bənövşə səbirsizliklə xalasının telefonla danışığının bitməsini gözləyirdi.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Sonunda xalası telefonu bağlayıb, Bənövşəyə baxıb gülümsəyərək dedi:
-Danışdım. 15 dəqiqəyə gələcək maşın.
Bənövşə bu xəbərə sevinsə də, birdən ağlına gəlmiş fikirdən tutulub dedi:
-Mən...mən o evdən paltarlarımı götürməliyəm.
Xalası ona