yaxınlaşıb:
-Heç nə lazım deyil. Bakıda sənə ən gözəl paltarları alacam.-deyib gülümsədi.
Bənövşə bu xəbərə uşaq kimi sevinib, xalasını qucaqladı. Əslində o gözəl paltarlara görə yox, Muradı görmək məcburiyyətində olmayacağına sevinirdi. Çünki bilirdiki Muradı gördüyü anda, əzablar bahasına aldığı gücü itirəcəkdi.

Murad kənd arası əyri yollarda maşını sürərkən, beyni yüzlərlə sualla məşğul idi. Anlayırdıki hissiyatı onu aldatmayıb, bu işdə nəsə var. Nə anasını, nə də Bənövşəni tam günahlandıra bilmirdi. Bütün suallarına cavab tapmaq üçün Bənövşə ilə danışmalı idi. Sonunda Südabə müəllimənin evinə çatıb, maşından endi. O qədər həyacanlı idiki, darvazanı döymədən içəri keçdi. Südabə müəlliməni həyətdə görüb, sevinərək ona yaxınlaşıb:
-Salam müəllimə, necəsiz? Bağışlayın, Bənövşə burdadı, onu çağıra bilərsiz?-deyib ümid dolu gözlərlə ona baxdı..
ßölüm 12 “Susqun…”
-Salam müəllimə, necəsiz? Bağışlayın, Bənövşə burdadı, onu çağıra bilərsiz?-deyib ümid dolu gözlərlə ona baxdı.
Südabə müəllimə xalatının cibindən çıxartığı qatlanmış vərəqi ona uzadıb dedi:
-Oxu...
Murad heç nə anlamasada, kağızı ondan alıb səbirsizcə oxumağa başladı:
"Salam. Necə başlayım bilmirəm. Bəlkə də, indi məndən zəhlən gedir. Əslində indi mənimdə özümdən zəhləm gedir. Çox aciz oldum həmişə. Əzildim...amma mənim kimi əzilənləri görüb susmağı öyrəndim. Nə qədər düzgün olmadığını bilsəmdə, susdum atamın çəkdirdiyi əziyyətə, ananın etdiklərinə. Elə bildim bele olmalıdı. Həyatımdaki tək düzgün olan şey səninlə evlənməyim olsaydı... Amma o belə düzgün deyildi. Nə sən məni tanıdın, nə mən səni. Necə tanıyaq axı? Hələ də bilmirəm səni hər görəndə ürəyim həyəcandan əsirdi, yoxsa biri görər qorxusundan. Heç vaxt xoşbəxtliyin nə olduğunu bilmədim. Hamı xoşbəxtliyin rahat həyat və ailədə olduğunu deyirdi. Bilmirəm... Mənə elə gəlirki xoşbəxtlik üçün başqa nəsə lazımdı. İndi gedirəm. Həyatımda ilk dəfə
özüm haqqında qərar verib, gedirəm. Bu heç vaxt hiss etmədiyim hissdi. Həmişə