ə kiminsə qərarlarıyla yaşamışam, atamın, sənin və ananın. 1 gecədə nə qədər faciə yaşasamda, gülmək keçir ürəyimdən. Öz yolumu özüm seçdim çünki. Xəyal belə edə bilmədiyim bir şeydi bu. Sənə bunu günahsız olduğumu demək üçün yazmıram. Sadəcə nə hiss etdiyimi bil istədim. Bilmirəm niyə, amma bu dünyada məni səndən başqa heç kim anlaya bilməz kimi gəlir mənə. Səni nağıllardaki cəngavər zənn etmişdim, məni qoruyan cəngavər... Bilmirəm, heç nə bilmirəm. Nə sən, nə özüm, nə də biz haqqında. Əgər gəlsəm, qayıtsam kim olduğumu, nə olduğumu öyrənib qayıdacam. Söz verirəm! Səndən fərqli olaraq mən sözümün üstündə duracam. Ya əlvida, ya hələlik."
Murad heç nə anlamamış kimi məktubun hər sətrini, hər cümləsini təkrar-təkrar oxudu. Əslində bu onu nə qədər təəccübləndirsədə, Bənövşənin nə yazmaq istədiyini anlamışdı. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Qarma-qarışıq məktəbli xətti ilə yazılmış, bir vərəqi doldurmayacaq qədər az olan cümlələr sanki Bənövşənin nə hiss etdiyini anlatmışdı ona. Bir anlıq donsada, özünə gəlib dedi:
-Hara...hara getdi?
Südabə müəllimə özünə məxsus hökmlə dedi:
-Sən necə kişisənki arvadının harda olduğunu məndən soruşursan?
Murad:
-Bağışlayın müəllimə. Səhv etdiyimi bilirəm. Xahiş edirəm hara getdiyini deyin. Başına bir iş gəlməmiş tapım onu, ailəm dağılmasın.-deyib başını aşağı saldı.
-Yox, onun başına bundan sonra pis heç nə gəlməz. Qəlbi qırılıb, sən onu geri gətirsəndə bunun faydası olmayacaq.
-Sizə hörmətsizlik etmək istəmirəm, amma siz deməsəzdə, özüm onu mütləq tapacam.
-Oğlum mən Bənövşəni uşaqlığından tanıyıram. Üzü heç vaxt gülmədi onun. Sən də onu xoşbəxt etməyi bacarmadın. İcazə ver xoşbəxt olmağı özü öyrənsin. Həmişə kimdənsə aslı ola bilməzki. Əgər onun xoşbəxt olmasını istəyirsənsə, axtarma onu.
Murad eşitdiyi sözlərin doğru olduğunu bilirdi. Amma içindəki qürur, onun olanı itirmə qorxusu və qəribə bir qısqanclıq Bənövşəni sərbəst buraxmağa icazə vermirdi. Bunu bilsədə, yumruğunu sıxıb, zorla pıçıldadı:
-Yaxşı...