Bənövşə ilk dəfə idi bu qədər uzun yol gedirdi. Öz uşaq heyranlığı ilə, gözlərini pəncərədən görünən mənzərədən çəkmirdi. Maşın əyri-üyrü yollarla dağa dırmaşarkən, ürəyinin bulandığını hiss edirdi. Bunu xalasına desədə, xalası bunun uzun yol getdiyinə görə olduğunu demişdi. Amma dəqiqələr keçdikcə Bənövşənin ağrıları artmağa başlayırdı. Bundan təlaşa düşən xalası, artıq şəhərə girdikləri üçün sürücüyə ən yaxın xəstəxanaya sürməsini dedi.
2 saatdan artıq idiki, xəstəxana dəhlizlərində gəzirdilər. Həkimin dayanmadan istədiyi müxtəlif aparatların raporunu almaq üçün çox yorulmuşdular. Bənövşəyə vurulan iynənin təsirindən ağrı hiss etmirdi, lakin xəstəxananın ağır zəhmi və kəsif qoxusu onu qorxudurdu. Sonunda istədiyi rapordları almış həkim onları yoxladıqdan sonra, eynəyinin altından qəribə baxışla Bənövşəyə baxdı. Kağızları bir paketə qoyub, Nailə xanıma uzadaraq:
-Buyurun. Bunları bu otaqdan sonraki, otaqdaki Dr. İnci xanıma aparın, o sizi məlumatlandıracaq.- deyib yanındaki telefonu götürdü. Nailə xanım biraz şübhələnsə də, sakitcə paketi alıb Bənövşənin əlindən tutub dəhlizə çıxdı. Otağı tapanda qorxduğu şeyin başına gəldiyini anladı. Qapıya böyük hərflərlə "Ginikoloq Dr. İnci Süleymanova"...

Nailə xanım, 1 saat idiki həkimin danışdıqlarını dinləyirdi. Dr. İnci xanım 2 həftəlik uşağın düşməsini, o dərmanların necə təhlükəli olduğunu, əgər geciksəydilər ciddi fəsadları ola biləcəyini danışıb, adəta onları danlayırdılar. Sonunda İnci xanım sözünü bu cümləylə bitirib:
-Yaxşı qızımız hələ çox gəncdi, bilmir. Xanım bes siz bilmirdizki bu tipli dərmanları həkim nəzarəti olmadan qəbul etmək olmaz? Sonsuz ola bilerdi-deyib Bənövşəyə baxdı(p.s: realda bir qadının hamilə ola-ola bu tipli dərman atdığının və aylarla müalicə aldığının şahidi olmuşam)

Bənövşə heç nə anlamırdı. Özünü hələ uşaq hesab etdiyindən, uşağı ola biləcəyini düşünməmişdi. Varlığını belə hiss etmədiyi körpəsinin, indi yox olmasını anlamırdı. Həm həkim hansısa dərmandan danışırdı. Sonunda