a onu susduğunu görüb təəccüblə dedi:
-Nə dərman? Mən dərman-filan udmamışam axı.
Həkim təəccüblə ayağa qalxıb, küncdəki şüşə şkafdan bir dərman götürdü. Əlindəki dərmanı Bənövşəyə göstərib soruşdu:
-Bu dərmanı tanıyırsan?
Bənövşə təəccüblə çiynini çəkib dedi:
-Hə. Qayn...Alagöz xanımın təyziq dərmanlarından biridi.
Dr. İnci "aydındır, bu il üçüncü dəfədir artıq"-deyə pıçıldayıb, yerinə əyləşdi. Sakitcə Bənövşəyə, ona nə edildiyini danışmağa başladı. Onsuzda hər şeyi başa düşmüş Nailə xanım qəzəbdən titrəyirdi.
Bənövşə həkimin dediklərini dinlədikcə, nədənsə təəccüblənmirdi. Amma o yarğanın kənarında, onu ayıldan ağrının səbəbini indi anlamışdı. Anasının həmişə dediyi bir söz yadına düşdü "ALLAH hər şeyə bir səbəb salır. Demək anasının yaşaması üçün, o körpə ölməli idi. Bənövşə analığın necə bir hiss olduğunu bilməsədə, bu düşüncədən pis olub heç nə demədən otaqdan çıxdı. Nailə xanım həkimə təşəkkür edib, pulunu verib çıxmaq istəyirdiki qapının ağzında

dayanıb soruşdu:
-Bu dediklərinizi isbat edəcək bir sənəd verə bilərsiz?
İnci xanım "hə" mənasında başını yelləyib, qarşısındaki kağızı yazmağa başladı. Bitirib, möhr vuraraq Nailə xanıma uzatdı...

Axşam Bənövşə masada xalasının hazırladığı gözəl yeməklərə baxsada, heç iştahı yox idi. Xalasınında heç nə yemədiyini görüb, neçə gündü ürəyində qalan sualı verdi:
-Bağışlayın...xala mən niyə sizi heç görməmişəm? Heç adınızıda eşitməmişəm? Niyə siz Bakıdasız?
Nailə xanım Bənövşənin sualından biraz duruxdu. Köhnə xatirələri onu kövrəltməyə başlasada, danışmalı idi:
-Qızım biz orta imkanlı ailənin qızları idik. Mənim 19, ananın 16 yaşı var idi anam-atam qəzaya düşəndə. Mən instutda oxuyurdum. Bacımdan fərqli olaraq, çox güclü idim. Evin yükünü üstümə götürdüm. İnstutdan sonra bir kafedə qab yuyan işləyirdim. Həyatım instut, iş və evdəm ibarət idi. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Ta ki Raminlə tanış olanadək. Bir-birimizi çox sevdik, amma valideynləri məni istəmirdi. Bakı kimi bir yerdə, 2 yetim