ı oturacağa əyləşdi.
Yasəmən ərinin bu qısqanclığından xoşu gəlsədə, əsəbi halına dözməyıb:
-Bəsdi, qısqanc olmada.-deyib uşaq məsumiyyəti ilə ona baxdı.
Aydın həmişəki kimi Yasəmənin məsum baxışına dözməyib gülümsəyərək dedi:
-Mən qısqanc-filan deyiləm.
Yasəmən:
-Hı hı, bilirəm deyib-gülümsəyərək gözünü süzdürdü.
-Nəysə. Bəlkə da evə gedək, yoruldun.
Yasəmən
-Of! Of, Aydın of.-deyib əlləriylə başını tutdu. Birdən ağlına gəlmiş fikirlə gülümsəyib, mesum bir ifadəylə dedi:
-Aydın bilirsən mənim ürəyim nə istəyir?
-Nə gözəlim?
-Avakado.
Aydın təəccüblə Yasəmənə baxıb dedi:
-Nə? Bəzən bu qeyri-adi şeyləri məndən qurtulmaq üçün etdiyini düşünürəm.
-Aaa, mən səndən niyə qurtulmaq istəyimki? Sənki anam kimi durmadan yemək ye, qalın geyin, vaxtdında yat deyib məni bezdirmirsən.
Aydın Yasəmənə yaxınlaşıb, burnunu sıxıb:
-Bağışlayında Yasəmən xanım. Sizin və oğullarımız qayğısına qalmaq mənim günahımdı. Həkimin nə dediyini unutma.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Hələ oğullarımız dünyaya gəlsin, sənin bu kinayəli danışıqlarının intiqamını necə alacağımı mən bilirəm.-deyib bic-bic göz vurdu.
Yasəmən Aydının nə demək istədiyini anlayıb, qızararaq gözüylə yanlarında əyləşmiş Bənövşəni işarə etdi.

Bənövşə bayaqdan olduqca yaraşıqlı görünən oğlan və gözəl lakin əlil arabasında olan hamilə qadından ibarət olan bu cütlüyü dinləyib gülümsəyirdi. Kənardan bir-birlərini dəli kimi sevdikləri hiss olunurdu. Onlarında ona baxdığını görüb nəsə deməyə ehtiyac duydu:
-Bağışlayın, elə şirin görünürdüzki. ALLAH saxlasın körpənizi.
Yasəmən:
-Əslində körpələrimizi. Bir qızımız daha var və bunlarda ekizdi-deyib gülümsəyərək qarnını tutdu.
Bənövşə bu an 4ildi yadına düşməyən, itirdiyi körpəsini xatırladı. "Məndə o qadın kimi xoşbəxt ola bilərdim. Bizdə gözəl ailə ola bilərdik"-deyə düşünüb kövrəldi. Özüdə hiss etmədən gözündən yaş süzülürdü.
Qadınların göz yaşlarına dözməyən Aydın təlaşla dedi:
-Xanım, nə oldu sizə?
-Heç...heç nə.
Yasəmən