gülümsədi.
Murad Vaqif bəyin bu yaltaqlığından iyrənsədə, zorla gülümsəyib əlini astaca çəkib dedi:
-İcazənizlə mən Bənövşəni şəhərə, imtahanlara aparmaq istəyirəm.
-Nə? Oğlum niyə əziyyət çəkirsən? Güya o imtahandı-nədi çox vacibdi.
Murad özünə məxsus ciddiliklə qaşlarını çatıb:
-Bənövşə üçün hə-deyib qətiyyətlə Vasif bəyin gözlərinə baxıb dəvam etdi:
-İcazə verirsiz?
Vasif bəyin ürəyincə olmasada, Muradın ciddiliyindən çəkinib yaltaqcasına gülümsəyərək dedi:
-Nişanlısı sənsən. Özün bilərsən bala.
Murad:
-Yaxşı, onda biz gedək. Sağ olun.-deyib qapıdan çıxdı. Onun arxasınca çölə çıxan Bənövşənin biləyindən tutub özünə tərəf çəkib, əlini qaldırıb onun yanağındaki bir damla yaşı zərifcə sildi. Gözlərinə baxıb gülümsəyərək pıçıldadı:
-Birdə ağlama balacam...

Bənövşə Muradın ona sevgiylə baxan gözlərində qeyb olmuşdu sanki. Öz uşaq xəyalının məsumluğu ilə düşünürdü: "ALLAHım o bir mələkdi? Yox...mələk oğlan olmaz. Onda o nağıllardaki cəngavərdi. Məni qoruyan cəngəvər..."

Murad Bənövşənin gözlərindəki o uşaq məsumluğunu, xəyalını görmüş kimi gülümsədi. Onu biraz daha özünə çəkib yanağından astaca öpdü.
Bənövşə Muradın bu hərəkətindən utanıb, onu özündən itələyib üzünə küskün-küskün baxdı.

Maşında gedərkən
Murad güzgüdən arxada oturan Bənövşəyə baxıb, onun hələ də əsəbi olduğunu gördü. Gülümsəyərək dedi:
-Ey, balaca bəsdi. Küsməda.
Bənövşə əsəbiliklə güzgüdən Murada baxıb:
-Mən balaca deyiləm. Həm küsməmişəm-deyib üzünü çevirdi.
-Yaxşı, olsun Bənövşə. Mən sadəcə yanağından öpdüm, həm bir həftə sonra evlənirik.
-Nolsunki evlənirik?
Murad başını arxaya çevirib, Bənövşəyə baxıb:
-Sən evliliyin nə demək olduğunu bilirsən?-deyib bic-bic gülümsədi.
Bənövşə biraz utansada, özünü toplayıb dedi:
-Sən yola bax. Bilirəm, evlilik toy-filan deməkdi.
Murad gülümsəyərək başını yelləyib pıçıldadı:
-Balacasanki balaca...
BİR HƏFTƏ SONRA:
Artıq toy çoxdan başlamış və az qala bitmək üzərə idi. Muradın ona aldığı gəlinlik,