Bənövşəyə yaxınlaşıb, gülümsəyərək dedi:
-Bir qadın "heç nə"yə ağlamaz. Danış, qulaq asarıq sənə.
Aydın:
-Danışın. Onsuzda Yasəmən çöldə qalmağa bahənə axtarırdı.
Yasəmən Aydına baxıb:
-Heç də belə-deyib əsəbiliklə gözünü süzdürdü.
Bənövşə bu şirin cütlüyə gülümsəyərək baxıb, 4 ildə ilk dəfə yaşadıqlarını heç tanımadığı bu insanlara danışmağa başladı...

Hər şeyi danışıb, bitirdikdən sonra məsum nəzərlərlə onlara baxıb soruşdu:
-İndi mən nə etməliyəm?
Aydın həmişə kövrək olan arvadının yenə ağladığını görüb, gülümsəyərək onun üzündəki yaşı silib dedi:
-Ağlama gözəlim.
Yasəmən "yaxşı" mənasında başını yelləyib, Bənövşəyə baxıb:
-Siz tanıdığım ən güclü qadınsız-deyib gülümsədi.
Bənövşə eşitdiklərinə inanmırmış kimi təəccüblə ona baxıb dedi:
-Nə?! Kim, mən?
-Hə, siz. Məndə çox şey yaşamışam, amma ətrafımda hər zaman məni çox sevən insanlar olub. Ailəm, rəfiqələrim, qaynanam və Aydın. 16 yaşında sizin yaşadıqlarınızı yaşasaydım halım necə olardı bilmirəm. Yəqinki çoxdan intihar edərdim. Amma siz hər kəslə, hər şeylə mübarizə apardız. Hətta ürəyinizdəki sevgi ilə də.
-Sevgi?
-Hə. Axı siz Muradı sevirsiz.
Bənövşə azca utanıb, dedi:
-Yox, mən onu sevmirəm.
Yasəmənlə Aydın bu sözdən sonra bir-birlərinə baxıb gülümsədilər. "Sev"M"irəm!" sözü onlara o qədər tanış idiki.
Yasəmən:
-İnan sevirsən. Bunu bizdən yaxşı heç kim bilə bilməz-deyib gözüylə Aydını işarə etdi.
Aydın:
-O oğlanda sizi sevir, çox sevir. Amma bizim cəmiyyətimiz elədirki oğlanlara öz hisslərini ifadə etməyə icazə vermirlər. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Ağlamaq olmaz, gülmək olmaz, sevib-bağlanmaq olmaz, "yad qızı"na inanmaq olmaz. Biz "kişi" qəlibinə uygun hərəkətlər etməliyik ancaq. O səhv edib. Məncə indi çox peşmandı. Mən də səhvlər etdim, peşman oldum. Amma vaxtında öz sevgimə sahib çıxdım. Başqalarının nə dediyini, nə etdiyini vecimə almadan xoşbəxtliyimi yaşamağı öyrəndim.
-Hə. Hələ indi də sevgimizi anlamayan cahil insanlar bizə qəribə-qəribə