əvvəl rahatlıqla əzdiyi Bənövşə olmadığını anlayırdı. Lakin öz hökmünü yerə qoymayıb, az qala qışqıraraq dedi:
-Sənin burda nə işin var?!
Bənövşə kinayə ilə gülümsəyib, bir addım qabağa gəlib barmağını yuxarı qaldırıb "sus" işarəsi göstərək pıçıldadı:
-Sakit Alagöz xanım. Məktəbdəki uşaqları qorxudacaqsız.-deyib düşündü "artıq qışqıraraq ancaq balaca uşaqları qorxuda bilərsiz"
Alagöz xanım sanki Bənövşənin düşündüklərini anlamış kimi qəzəbdən əsməyə
başladı. "Səni bura gəldiyinə peşman edəcəm"-deyə düşünüb:
-Demək yeni müəllim sənsən. O boyda nazirlikdə oturanlar, niyə fikir vermirlərki müəllim diplomu verdikləri adam hansı yuvanın quşudu. Eybi yox, mən bunun çarəsinə baxaram-deyib təhdidkar baxışlarla Bənövşəyə baxıb sinifdən çıxdı.

Murad bayaqdan ustalıqla gizlətdiyi həyacanla Bənövşəyə baxırdı. Öz ürkək Bənövşəsinə vurulsada, indiki Bənövşənin cəsurca hərəkətləridə xoşuna gəlirdi. Anasının getməsindən istifadə edib, ona bir addım daha yaxınlaşıb gözlərinə baxaraq dedi:
-Səni görməyimə sevindim balaca.
"balaca" sözü Bənövşənin qəlbini titrətsədə, özünü o yerə qoymayıb süni qəzəblə dedi:
-Mən də gəlməyimə sevindim. Mən artıq balaca deyiləm, yetkin bir insanam.
Sanki dediklərini isbat etmək istəyirmiş kimi ayaqlarının ucuna qalxmağa çalışması, Muradı son 4 ildə ilk dəfə gülümsətmişdi. Onun bu uşaqlığı, hər zaman ciddi olan Muradın həyatına nəşə qatan tək şey idi sanki. Murad bunu anlamış kimi Bənövşəyə əlini uzatsa çatacaq qədər yaxınlaşıb dedi:
-Darıxmışdım sənin üçün balacam...
Ürəyindən onun olan qadını bağrına basıb, birdə buraxmamaq keçirdi...
-Darıxmışdım sənin üçün balacam.

Bənövşə ürəyini titrədən bu sözlərinin sehrinə qapılıb Muradın gözlərinə baxırdı. Aralarında onsuzda az olan məsafə getdikcə qısalırdı. Kənardan baxdıqda hündürboy, bədənli Muradla, onun yanında qısa və cılız görünən Bənövşənin arasında neçə illik, bəlkə də əsrlik sevginin, həsrətin olduğu hiss olunurdu...

Murad əlini qaldırıb Bənövşənin onu dəli