i edən saçlarını sığalmaq istəyirdiki, əli havada qaldı. Çünki Bənövşə ani bir hərəkətlə geri çevrilmişdi. Masanın üzərindəki jurnalı götürüb, Murada baxmadan dedi:
-Mən çox məşğulam, belə mənasız söhbətlərə ayıracaq vaxtım yoxdur.
Murad eşitdiklərinə inanmırmış kimi gözlərini Bənövşəyə dikdi. Amma o Murada inadına baxmırdı sanki. Murad ümidini üzüb sinifdən çıxmaq istəyirdiki Bənövşənin son sözləri yenə onu gülümsətdi:
-Həm mən balaca deyiləm.

Murad sinifdən çıxdığı anda Bənövşə əlini tutub, ağrıdan ufuldadı. Bayaq Murada qapılmamaq üçün biraz uzun olan dırnaqlarını ovucuna batırmışdı. İndi də ovcuna baxanda
qanadığını görüb, uşaq kimi çiynini çəkdi. Jurnalıda götürüb dəhlizə çıxanda bir qızın pəncərinin kənarında ağladığını gördü. Ürəyi ağrıdı. O ağlayanda heç kəs onun dərdi ilə maraqlanmazdı, amma o elə olmayacaqdı. Qıza yaxınlaşıb gülümsəyərək soruşdu:
-Niyə ağlayırsan?
Qız başını qaldırıb mehribanlıqla gülümsəyən üz görüb daha da kövrələrək hönkürməyə başladı. Bənövşə bundan heç çəkinmədən qızın qolundan tutub məktəbin həyətinə çıxartdı. Özünün həmişə ağlamaq üçün getdiyi küncə aparıb, quru götüyə oturaraq əmranə bir şəkildə dedi:
-Danış.
Qız gözünü silib danışmağa başladıqda Bənövşə təəccübdən donub qaldı. Qaynanası neçə ildi Rusiyada tüfeyli həyatı keçirən 36 yaşlı oğluna, hələ 1 ay əvvəl 15 yaşı tamam olan bu qızcığazı-Rənanı "almaq" istəyirdi. Həmdə 2 həftə sonra toy olmalı imiş, çünki Muradın qardaşı Ruslan 1 aya Rusiyaya qayıtmalı idi. Rəna bütün bunları danışarkən ata-anasına haqq qazandırırdı. Çünki onun ailəsinin işlətdiyi dükanlar Alagöz xanımın rəhmətə gedən ərinin idi və
Alagöz xanım istəsə 1 günə onları müflis edə bilərdi. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Bənövşə bütün bunları dinlədikcə gülməyini güclə saxlayırdı, çünki butun bunlar ona təzəlikcə baxdığı "O olmasın, bu olsun" filmini xatırladırdı. "Demək hənalı saqqalı olan Məşədi İbad əvəzinə, Alagöz xanım. Yox, mənim kimi bu qızın da həyatını məhv etməyinizə icazə