verməyəcəm!"-deyə düşünüb Rənaya baxıb dedi:
-Deməli valideynlərin səni vermək istəmirdi?
-Bəli müəllimə.
-Hmm... Bundan sonra nə sənin dərsin var, nə mənim. Apar məni evinizə.
-Müəllimə axı...
-Qorxma, mən nə etdiyimi bilirəm...

Bənövşə Rənagilin evindən üzündə böyük bir təbəssümlə çıxmışdı. Elə bir plan qurmuşduki həm Rənanın həyatı qurtulacaqdı, həm də Alagöz xanıma böyük zərbə vuracaqdı. Bunun sevinci ilə gedirdiki, birdən bu yolu xatırladı. Qabaqda Böyük Çinar var idi. Özü səbəbini bilmədən ürəyi sürətlə döyünməyə başladı. Başını aşağı salıb çinarın yanından keçmək istəyəndə, köhnəki vərdişlə dönüb baxdı. Yenə "o", yenə eyni
gülümsəmə və yenə eyni qulaqlarını batıran ürək döyüntüsü. Bu hisslərdən qurtulmaq üçün yoluna dəvam etmək istəyirdiki bir səs onu saxladı:
-Bənövşə...
Ayaqları yerə mıxlanmış kimi tərpənə bilmirdi. Nə yola dəvam etməyə taqəti var idi, nə də geriyə çevrilməyə cəsarəti. Murad bunu anlamış kimi ona yaxınlaşıb gözlərinə baxaraq soruşdu:
-Danışa bilərik?
Bənövşənin başını "hə" mənasında yellədiyini görüb, onun qolundan tutub Böyük çinarın altına apardı.
Bənövşə itəatkarlıqla Muradın onu aparmasına icazə verərkən, beynində durmadan özünə bu sözləri deyirdi: "Güclü ol, güclü ol. Təslim olma ona!"
Murad dayanıb Bənövşəni özünə çəkərək gözlərinə baxmağa başladı. Yenə 4 il əvvəlki mənzərə idi. İri Muradın qolları arasında titrəyən cılız Bənövşə. Amma 4 il bundan qabaq onları bağlayan yalnız saf hissləri idi, lakin indi bir-birlərinin çoxdan olmuş iki insan həsrətlə baxırdılar qarşısındakinə. Hələ Murad...çətindir sənin olana bu qədər yaxınkən toxunmamaq. Amma öz güclü iradəsi hesabına özünü toplayıb dedi:
-Dəyişilmisən balaca.
Bənövşə sanki "balaca" sözünə ayılıb, onu özündən itələdi. Uşaq şıltaqlığı ilə ayağını yerə vurub, əsəbiliklə dedi:
-Mən balaca deyiləm!
Murad gulməyini güclə saxlayıb, rişxəndlə dedi:
-Hə, əlbətdə sən balaca deyilsən. Sən böyüksən, lap böyüksən. Az qala div boydasan.
Bənövşə Muradın