n bu sözlərindən daha da qəzəblənib:
-Div özünsən. Əl çək məndən!-deyib getmək istəyirdiki, ayaqqabısını azca hündür olan dabanı yumşaq torpağa girdi. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Müvazinətini itirib, az qala yıxılanda Murad cəld tərpənib onu belindən tutub özünə çəkdi. Bənövşənin gözlərinə baxıb, pıçıltı ilə:
-Sən balacasan. Mənim balacamsan. Bunu yadından çıxarma.-deyib alnından öpüb arxasını dönüb getdi.
Bənövşə bir müddət tərpənmədən yolun ortasında dayandı. Sonra özünə gəlib asta addımlarla evinə tərəf getdi. Köhnə, kasıb görünüşlü evinə çatdıqda qapının ağzında biraz dayandı. Hələ də ona elə gəlirdiki bu qapıdan keçdikdə, yenə atasının dayanmayan zərbələri və təhqirləri
ilə qarşılaşacaq. Amma bilirdiki bu ev artıq boşdu. Atası o getdikdən 1 il sonra paraleç keçirtmiş və bədəninin yarısı iflic olubmuş. Südabə müəllimə nə qədər onu çağırmaq istəsədə, atası inadkarlığından əl çəkməyib "o pozğun xalasının yanına gedən qız mənə lazım deyil!" deyib icazə vermirmiş. Sonunda baxımsızlıqdan heç 6 ay keçmədən rəhmətə gedibmiş. Bənövşə bütün bunları eşidəndə ağlamışdı. Amma bilmirdi necə də olsa atasının ölməsinə kədərdən ağlayırdı, yoxsa o məcbur olmadan, taleyin ondan əvvəl intiqam almasına sevinib ağlayırdı.
İndi bu düşüncələrdən bezmiş halda başını yelləyib içəri keçdi. Otağına keçib, heç paltarını dəyişməmiş xalasına zəng etdi. 2 həftə sonra edəcəklərini xalasına danışıb, ondan bəzi məsələlərdə kömək istədi. Xalası ona kömək edəcəyinə söz verdikdən sonra rahatlaşıb, sağollaşaraq telefonu söndürdü. Yatağına uzanıb tavana baxaraq edəcəklərini düşündü. Sonunda hiss etdiki nə fikirləşməyə çalışsa, sonu Murada gəlib çıxır. Təəssüflə köks ötürüb,
özünə pıçıldadı:
-İnanmıramki mənim anana etdiklərimdən sonra da mənə "balacam" deyəsən. Amma səni itirməli olsamda bunu etməliyəm, məndən aldıqlarının intiqamını almalıyam-deyib əlini özüdə hiss etmədən qarnına apardı...

Bir qadının ən güclü olduğu an, özünü ən zəif hiss etdiyi andır...itirəcək heç nəyinin