itələyib dedi:
-Artıq o Bənövşə yoxdu! Ölüb! Özünü atıb bu yarğana!
Əgər orda olub, onu xilas etsəydin yaşayardı hələ də.. Amma artıq gecdi! Mən o deyiləm. Mən başqasıyam, məni incidən hər kəsdən intiqam alan biriyəm. Əgər o Bənövşəni axtarırsansa, cəsarətin çatsın, sən də özünü at bu yarğana...
Bənövşə sözlərini bitirib, son dəfə gözlərinə baxaraq Muradı orda qoyub getdi...

Murad eşitdiklərindən donub qaldı. Ancaq Bənövşə danışmışdı. O heç nə deməmişdi, daha doğrusu deyə bilməmişdi. Nə deyə bilərdiki?
Bənövşə getdikdən sonra, yarğanın kənarında diz üstə çöküb pıçıldadı:
-Haqqlısan... Mən qoruya bilmədim səni, sözümün üstündə durmadım. Necə edəydim axı? Anam...doğma anam mənimdə həyatımı məhv etdi. İndi isə hər şey bitdi. Nə sən anamın etdiklərin bağışlaya bilməzsən, nə də mən anama elədiyini bağışlaya bilmərəm. Artıq istəsəmdə mənim Bənövşəm ola bilməzsən balaca...

POLİS ŞÖBƏSİ:
-Məni niyə burda saxlayırsız? Hansı qanun kitabında yazılıb ki, toy eliyən birini tutmaq olar? Sizin işiniz oğru, başkəsən tutmaq deyil?!
Polis rəisi bayaqdan heç susmayan Alagöz
xanıma baxıb düşünürdü: "nə həyasız arvaddı. Əmir yuxarıdan gəlməsəydi, çoxdan atardım bayıra bunu, ya da həpsə". Amma düşündüklərinin əksinə üzünə süni təbəssüm yerləşdirib dedi:
-Xanım xahiş edirəm sakitləşin. Sizin etdiyiniz iş cinayət məsuliyyəti daşıyır. Az yaşlıların evlənməsi Azərbaycan qanununlarına görə, qəti qadağandır.
-Rəis nə azyaşlısı? 16yaş azdı bəyəm? Mən ərə gedəndə 15 yaşındaydım.
-Xanım rəsmi sənədlərə görə qızın elə 15 yaşı var. Həm 18 yaşından aşağılar evlənə bilməz.
Alagöz xanım çıxılmaz vəziyyətdə qalmışdı. Neçə saatdır şöbədən çıxmağa çalışırdı. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Oğlunu gəldikləri ilk andan nəzarətxanaya atmışdılar, onu isə qadın olduğu üçün rəisin otağında saxlayırdılar. Otağın solğun rəngli divarları və boğuq havası onu sıxırdı. Tək istəyi burdan çıxmaq idi. Lakin nə qədər danışsada, hətda gah üstü örtülü, gah da açıq olaraq rüşvət də təklif