axtararkən uzaqdan Bənövşənin evini gördü. Bacısının orda olmadığını düşünsə də, hətta buna əmin olsada sırf Bənövşəni görməyə bəhanə olsun deyə o evə tərəf getdi.
Qapını döydüyü anda açan Bənövşəni gördükdə donub qaldı yenə. Özüdə hiss etmədən heyranlıqla onun gözlərinə, saçlarına, dodaqlarına baxmağa başladı. Bənövşənin gülümsəyərək "Salam" deməsi onu yuxudan ayıltdı sanki. Özünə gəlib, ciddiliklə dedi:
-Salam. Firuzə burdadı?
Bənövşə süni təlaşla:
-Yox. Firuzə evdə deyilki?-deyib Murada baxdı.
-Yox, evdə deyil əlbətdə. Deyəsən qaçıb evdən.
-Qaçıb? Bəlkə sevdiyi ilə qaçıb?
-Nə sevdiyi? O nə bilir sevgi nədi.
Bənövşə:
-Güya sən bilirsənki sevgi nədi?.-deyib Muradın gözlərinə baxdı.
Murad Bənövşəyə baxıb pıçıltı ilə dedi:
-Bilirəm...
-Nədi?
Murad Bənövşəyə ona toxunacaq qədər yaxınlaşıb, gözlərinə baxaraq dedi:
-Sevgi nəfəs almaqdı...hər nəfəs alışında onu içində, bütün ruhunda hiss etməkdi. Sevgi ürək döyüntüsüdü...hər ürək döyüntüsündə onun damarlarında axıb bütün bədənini sardığını hiss etməkdi. Sevgi onun olmaqdı...təkcə bədəninlə yox, ruhunla, düşüncənlə, hər anınla sadəcə onun olmaqdı. Sevgi onun gözlərinə baxmaqla bir ömür yaşamaq deyil, sevgi ondan başqa
heç bir gözə baxa bilməməklə bir ömür yaşamaqdı. Sevgi birini sevmək deyil, ona olan sevgi ilə var olmaqdı. Amma sən bunları heç vaxt anlamadın balaca...Balacam..
Amma sən bunları heç vaxt anlamadın balaca...Balacam...
Muradın ona bu qədər yaxın olması...hələ dediyi sözlər nəfəsini kəsmişdi sanki Bənövşənin. Nə danışa, nə də tərpənə bilmirdi. Sadəcə tutulub qalmışdı onun gözlərində. O da bu sözləri, hətda bundan daha gözəl sözləri demək istəyərdi Murada...amma...
Murad bayaqdan bir cavab gözlərmiş kimi Bənövşəyə baxsada, birdən gözü yarı açıq qalmış qapıya sataşdı. Elə o an bədənini qəzəb sardı. Bayaqdan mehribanlılıqla baxan gözləri, indi od saçırdı sanki. Çünki qapının ağzındaki ayaqqabıları görmüşdü. Onları özü bacısına almışdı...

Bənövşə Muradın qəzəblə evə