ə baxdığını görüb, arxaya çevrildi. Onunda gözünə ilk sataşan şey ayaqqabılar idi və qeyri-iradi bir təlaşla qapını örtmək istəyirdiki, Murad qolundan tutub qışqırdı:
-Firuzə burdadı hə?! Cavab ver!
Bənövşə qorxu qarışıq həyacanla əsirdi. Muradı ən son belə qəzəbli 4 il əvvəl görmüşdü. Yenə eyni şeyləri yaşayacağından elə qorxurduki... Güclə özünü toplayıb pıçıldadı:
-Burdadı.
Murad bu sözdən sonra evə girmək istəyirdiki Bənövşə qabağını kəsdi. Bununla daha da qəzəblənən Murad:
-Çəkil!-deyə qışqırıb Bənövşəni itələməyə çalışdı. Amma Bənövşə inadına çəkilməyib dedi:
-Yox. Bir qulaq as Murad.
-Nəyə qulaq asım?! Sən necə bunu mənə demədin?! Niyə?!
-Sən olanları bilmirsən...
-Nəyi bilmirəm?! De! Bacımın burda olduğunu niyə demədin?! Bu da sənin intiqamının bir hissəsi idi?! Nəyin intiqamıdı axı bu?! Niyə ikimizi, bizi məhv edirsən?!
Bənövşə bu sualların qarşısında aciz qalmışdı. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Özü belə hələ də qəbul etməzkən, necə deyəcəkdi olanları Murada... Bu düşüncələr onu məhv edərkən, Muradın çiynindən tutub silkələyərək dediyi sözlər ayıltdı onu:
-De! De, niyə belə oldun?! Nəyin intiqamın alırsan axı?!
Bənövşə dərindən nəfəs alıb, güclə eşidiləcək pıçıltıyla dedi:
-Körpəmizin...
-Nə?!
Bənövşə bütün gücünü toplayıb, illərdir içini qovuran qəzəblə qışqırdı:
-Körpəmizin! Ananın məndən, səndən, bizdən aldığı uşağın intiqamın alıram! Bir- iki dərmanla öldürdüyü uşağın intiqamın alıram! Heç hiss etmədiyim körpəmin intiqamın alıram! Səni, özümü, bizi məhv edirəm görmədiyimiz parçamızın intiqamı xətrinə!
Murad eşitdiklərindən heç nə anlamırmış kimi boş gözlərlə baxırdı Bənövşəyə. Əslində hər şeyi anlayırdı. Amma inanmaq...
-Nə...nə deyirsən sən? Bu nağılları niyə uydurursan?..inanmıram.
Murad inanmadığını təsdiqləmək üçün əliylə başını tutub, durmadan silkələyirdi. Elə bu vaxt Firuzə çölə çıxıb göz yaşları içində qardaşına baxdı. İçini yeyən vicdan əzabından qurtulmaq istərmişcəsinə dedi:
-Düz deyir. Mən...mən aldım o