dərmanı. Bilmirdim...valla bilmirdim. Amma biləndə susdum. Qorxdum qardaş, qorxdum anamdan. Bağışla məni-deyib dizləri üstə çökdü hönkürərək...

Murad qarşısındaki 2 qadının ağlamasına təəccüblə baxırdı. Nə edəcəyini bilmirdi. Nə edə bilərdiki. Kişilər ağlamaz deyiblər...Murad bunu yaxşı bilirdi.
Heç nə demədən divara söykənib ağlayan Bənövşəni özünə çəkib bərk-bərk qucaqladı. Bənövşənin hönkürtlərindən, Muradın gözündən axan bir-iki damla görünmürdü...

Artıq sakitləşsələrdə, Murad hələ də Bənövşəni buraxmırdı. Sanki bir daha itirməkdən qorxurmuş kimi, onu özünə bərk sıxıb dayanmışdı. Bənövşə də ara-sıra hıçqırsada, başını Muradın sinəsinə qoyub onun qollarında olmaqdan xoşbəxt idi sanki.
Murad sonunda özünü toplayıb pıçıldadı:
-Mən nə edim? Nə edim axı. Öz doğma anama nə edim... Gedəcəm buralardan...
Bənövşə Muradın sözlərindən dəhşətə gəlib, ondan aralanıb üzünə baxdı:
-Hara?... Hara gedəsən? Niyə?...
Murad çarəsizliklə çiynini çəkib dedi:
-Getməkdən başqa çarəm yoxdu. Sənin tək yaşadıqlarını bildikdən sonra, sənin yanında ola bilmərəm. Səni tək qoyduğuma görə özümü əsla bağışlamayacam. Biraz daha qərarlı olsaydım, sənə inansaydım nə ailəmiz dağılardı, nə övladımızı itirərdik. Artıq buralarda qala bilmərəm. Burda qalsam ya anamı öldürməliyəm, ya özümü. Gedəcəm...həmişəlik gedəcəm. Bağışla məni balaca.
Bənövşə ruhsuz bədən kimi idi artıq. Tanıyırdı Muradı, dediyini edəcəyini bilirdi. Onu məhv edəndə bu idi.
Danışmaq, Murada "getmə"-deyə yalvarmaq keçirdi könlündən, amma faydasız olacağını bilirdi. (müəllif Cəmilə Məmmədli) Murad yaxınlaşıb Bənövşəni bərk-bərk qucaqladı, saçlarının ətrini acgözlüklə içinə çəkib, qulağına pıçıldadı:
-Səni sevirəm balacam...
Son dəfə Bənövşənin gözlərinə baxıb, alnından öpərək çevrilib getdi.
Atdığı hər addım xəncər olub Bənövşənin ürəyinə batırdı sanki. Murad maşını işə salıb, getdiyi anda gücü tükənmiş kimi yerə çökdü. İlk dəfə idi Murad ona "səni sevirəm" deyirdi və deyəsən bu son dəfə