ə olacaqdı...

Murad qatarın pəncərəsindən ucsuz-bucaqsız çöllərə baxırdı. İki qardaşın xasiyyəti eyni olmasada, taleyi eyni olacaqdı deyəsən, çünki o da Rusiyaya gedirdi. Amma məqsədlər fərqli idi. O tüfeyli həyat üçün yox, öz həyatından, ailəsindən, özündən qaçmaq üçün gedirdi. Dünəni çox yaxşı xatırlayırdı. Maşını son sürət sürüb evə gəlmişdi. Anasının suallarına məhəl qoymadan pullarını, sənədlərini və bir-iki paltarını çantaya atmışdı. Bir tək evdən çıxanda, ayaq saxlayıb anasına baxmışdı.
-Mən hər şeyi bilirəm. Niyə öldürdün nəvəni?-demişdi.
Anasının:
-Sənin yaxşılığın üçün oğlum-cavabından sonra, kinayə ilə gülümsəyib demişdi:
-Yaxşılığım üçün ailəmi dağıtdın, körpəmi öldürdün. Sağ ol ana. İndi məni də itirdin, həmişəlik!
Son sözünü dedikdən sonra halı pisləşən anasına baxmadan getmişdi.
İndi saatlar qalırdı onu məhv edən bu yerlərdən həmişəlik getməsinə...
1 İL SONRA:
Bu il ərzində nələr oldu? Alagöz xanım oğlunun gedişindən sonra güclü psixoloji travma aldı və ruhi xəstələr dispanserinə göndərildi. O çox öyündüyü var-dövləti qızına verilsə də, çoxdan əsgərlikdən qayıdan sevdiyi ilə ailə quran Firuzə bununla maraqlanmadı belə. Rəna ailəsi ilə bir yerdə şəhərə köçdü və indi təhsilinə dəvam edir.
Qəribədir həyat, baş rolda olanlar əziyyət çəkərkən, arxa plandakilər kiçik yaralarla qovuşur xoşbəxtliyə...

Bənövşə... Bənövşə müəlliməlik etməyə dəvam etdi. Onun Alagöz xanıma etdiklərindən sonra, hər kəsin canına qorxu düşmüşdü. Onun səyi nəticəsində kəndə ilk dəfə 9-cu sinifdən qız çıxarılmadı və bir uşaq daha "gəlin" adı ilə satılmadı. Bütün bunlara sevinsə də, hər gün həsrətlə Muradı gözlədi. Gəlməyəcəyini bilə-bilə...

Yenə çantasını sinəsinə sıxıb məktəbə gedirdi. Uşaqlıqdan öyrəşdiyi kimi, gözünü yerə dikmişdi. Böyük Çinara yaxınlaşanda böyük bir ümidlə başını çevirdi. Amma 1 il hər gün olduğu kimi, bu gün də ona
gülümsəyərək baxan "o" yox idi... İçini qovuran həsrətlə başını aşağı saldı. Gözlərindən bir damla yaş