ə getmək üçün?!
Bənövşə gözlərindən axan yaşları dayandıra bilməyib, yazıq-yazıq qaynanasına baxdı. Lakin baxdığı gözlər eynən atasınınkı kimi soyuq idi... Birdən cəsarətlənib:
-Bağışlayın, amma mən getməliyəm.-deyib cəld həyətə düşüb evlərinə tərəf qaçmağa başladı...

Alagöz xanım Bənövşənin ona qulaq asmayıb getməsindən sevinib, böyük zövqlə çayından bir qurtum içdi. Gülümsəyib, öz-özünə pıçıldadı:
-Ağılsız qız. Əlimə gözəl fürsət verdin.

Axşam Alagöz xanım həyacanla oğlunun gəlməsini gözləyirdi. Pencərədən onun gəldiyini görüb, ustalıqla üzünə təlaşlı bir ifadə verib, oğlunu qapıda qarşıladı:
-Murad, oğlum yaxşıki gəldin. Gəlin səhərdən itib, harda olduğunu bilmirik.
Murad anasının təlaşından həyacanlansada, özünü toplayıb soruşdu:
-Bənövşə itib? Ana nə danışırsan, iynədi itsin?
ßölüm 8“Susqun…”
-Bənövşə itib? Ana nə danışırsan, iynədi itsin?
Alagöz xanım yalandan kövrəlib:
-Oğlum, günaha girmək istəmirəm, amma qızıllar...qızıllar da itib-deyib başını aşağı saldı.
Murad anasının nə demək istədiyini anlayıb:
-Nə demək istəyirsən ana? Evi axtarın, bir yerdə gizlətmisiz yəqin.
-Oğlum dünən baxmışdım. Yəni o qədər huşsuz oldumki, dünən qoyduğum yer yadımdan çıxdı?
Murad çarəsizcə əlləriylə başını tutub pıçıldadı:
-Bilmirəm...bilmirəm.
Alagöz xanım oğluna yaxınlaşı, süni kədərlə dedi:
-Oğlum, dilim-ağzım qurusun, demirəmki o eləyib. Amma o qızı heç tanımırıq, atasınıdaki bütün kənd pisləyir.
Südnən gələn, sümüklə çıxar. Yəqin qızılları aparıb atasına. Oğlum özün bilərsən, əli əyri arvad istəyirsənsə qəbul et. Amma adımızı batıracaq o qız. Mən heç nə demirəm, sən qərar ver.
Şübhə qanına, ruhuna damla-damla işləyən zəhər kimidir. Artıq bu "zəhər" Muradın qəlbinə çatmışdı, bunun qurtuluşu yox idi...
Bənövşə Südabə müəlliməni gözləmədən, qaçaraq gedirdi evinə. Qapının ağzında atasının kədərlə çökdüyünü görüb, gecikdiyini anladı. Göz yaşlarına boğularaq içəri keçdikdə, anasının cansız bədəninin, üstündə ağ örtüklə yerdə