uzandığını gördü. "Ana"-deyə hayqırıb dizləri üstə çökdü. Saatlarca səssizcə ağladı... Nə anasını çağırdı, nə də ağılar dedi. Sadəcə ağladı illərcə əziyyətini çəkən anasının ölümünə. Çünki örtüyün altından çıxan qolunu, o qoldaki göyərtiləri görmüşdü. Təsəllisi var idi-anası zalım atasından çox uzaqda, daha gözəl bir yerdə idi... Artıq axşam olurdu, Südabə müəllimə hələ də dayanmadan ağlayan Bənövşəni qolundan tutaraq ayağa qaldırıb dedi:
-Qızım bilirəm ağır dərdi, amma sən evə getməlisən. Evdə ərin, qaynanan səni gözləyir. Ailənə söz salma, mən həll edəcəm hər şeyi, sən get.
Bənövşə ağlamaqdan qızarmış gözlərini güclə açıb, müəlliməyə baxdı. Haqqlı olduğunu bilirdi, "yaxşı" mənasında başını yelləyib ayağa qalxdı. Halsız halda yeni evinə tərəf getdi. Əslində anasının yanında qalmaq istəyirdi, amma Muradın enli sinəsinə sığınıb ağlamağa, onun təsəllisinə möhtac olduğunu hiss edirdi. Amma rahatlıq tapmaq üçün getdiyi evdə, fırtına öncəsi səssizlik var idi. Hər şey Alagöz xanımın istədiyi kimi idi artıq...
Murad əsəbi şəkildə otaqda var-gəl edirdi. Bu günədək baş verən hər şey Bənövşənin günahkar olduğunu isbat edirdi sanki. Vasif bəy haqqında deyilənlər, evdə itən əşyaların Bənövşənin otağından tapılması... Saatlar geçdikcə Bənövşənin evə gəlməməsi, Muradın gərgin olan əsəblərini daha da tarıma çəkirdi. Sonunda həyət qapısının səsini eşidib, qəzəblə evdən çıxdı. Evə qalxmaq istəyən Bənövşənin qolundan tutub, az qala baxıraraq dedi:
-Hardasan sən?! Bu vaxtadək hardaydın?!
Bənövşə Muradın bu qəzəbindən biraz çəkinsədə, özünü toplayıb dedi:
-Mən evimdə...atamın evində.
Murad eşitdiyi cavabdan daha da əsəbləşib, Bənövşənin qolunu daha bərk sıxıb dedi:
-Deməli atan evindəydin?! De, hardadı qızıllar?! Hardadı!
Bənövşə heç nə anlamayıb, qorxub kəkələyərək:
-Nə...nə qızıl? Anlamıram...mənim anam...-deyirdiki, oğlunun əsəbi səsini eşidib, həyətə düşən Alagöz xanım planının məhv olacağından qorxub onun sözünü kəsdi:
-Xəstə ananı bəhanə edəsən?! Ona