a aparmısan hə qızılları?!
Bənövşə ona qəzəblə baxan Murad və Alagöz xanıma məsumca baxıb, nə baş verdiyini anlamağa çalışırdı. Bu gün yaşadığı itki, saatlarca ağlaması, bədənini saran ağrılar beynini dondurmuşdu sanki. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Nəyi isə anlamaq ümidi ilə az qala qışqıraraq soruşdu:
-Nə?! Axı nə olub?
Alagöz xanım yaxınlaşıb, Bənövşənin yaxasından tutub silkəyərək qışqırdı:
-Nə olacaq, öz evindən oğurluq etdiyini bilirik! Qızılları öz sümsük atana apardın hə?!
Bənövşə bir anlıq donu
qaldı. Ona oğru demişdilər... Bütün bunlara Muradın inanmaması ümidi ilə ona baxdı. Lakin Muradın ona sanki günahkar kimi baxmasını görəndə dünyası dağıldı sanki. Birdən günahsızlığın verdiyi casərətlə qışqırdı:
-Yalan! Yalandı, mən heç nə oğurlamamışam-deyib qaynanasının üzünə baxıb dəvam etdi:
-Niyə?! Niyə yalan deyirsiz? Niyə axı?!-deyib Alagöz xanımın qolundan tutub silkələdi. Birdən bir əl onun biləyindən tutub kənara çəkdi. Başını çevirdikdə Muradın ona qəzəblə baxıb, əlini qaldırdığını gördü.
Murad:
-Sən mənim anama yalançı deyirsən?!-deyib onu vurmaq üçün əlini qaldırdıqda, Bənövşə gözlərini yumub "ALLAHım yox..."-deyə pıçıldaya bildi sadəcə...
Zəif bir qadın xezanda yerə düşməkdən qorxub, quru bir budağa sarılan yarpaq kimidir. Bir buraxsa, bir qovuşsa torpağa...kim bilir neçə çiçəyin qidası, dərmanı olar. Lakin qorxusundan quru bir budaqdan aslı keçirər neçə fəsli...
Bənövşə gözlərini yumub, Muradın onu vurmasını gözlədi. Amma Murad son anda əlini saxlayıb, qəzəblə yumruğunu sıxdı. Nə qədər Bənövşəyə əsəbləşsə də, onun oğru ola biləcəyinə inansa da, qıymırdı. Öz ürkək "balaca"sına necə qıya bilərdiki?. Qəzəblə titrərkən, özünü güclə toplayıb dedi:
-Get!... Get bu evdən, birdə gəlmə!
Bənövşə hər şeyi açıqlamaq, heç bir günahı olmadığını demək istədi. Lakin Alagöz xanımın üzündəki qalib gülümsəməsini görüb, heç nəyi isbat edə bilməyəcəyini anladı. Muradın gözlərinə baxdıqda, orda sevgi əvəzinə qəzəb gördü. Sanki onu qorumağa söz