verən Murad o deyildi. Ümidsizcə başını aşağı salıb:
-Peşman olacaqsan...-deyə pıçıldayıb həyətdən çıxdı.

Bənövşə getdiyi anda Murad başını əllərinin arasına alıb öz-özünə pıçıldadı:
-ALLAHım men neynədim...nə etdim belə...
Alagöz xanımın bir planı 2, yox 3 insanın bədbəxtliyinə səbəb olmuşdu. Evindən qovulan Bənövşə, ailəsi dağılan Murad və hər şeyi bilib, amma qorxusundan susub vicdan əzabı çəkən Firuzə. Kim bilir, bəlkə 4-üncü bir cana da qıymışdı Alagöz xanım...

Bənövşə ata evinə tərəf gedərkən heç nə düşünmürdü. Daha doğrusu düşünə bilmirdi. 16 yaşlı bir qıza görə yaşadıqları ağır idi. Heç ağlayada bilmirdi. Hissiz, ruhsuz bir bədən kimi gedirdi sadəcə. Atasının evinə çatıb içəri girdikdə, Südabə müəllimənin hələ də orda olduğunu gördü. Anasının ruhsuz bədəninin yanında QURAN-İ KƏRİMi oxuyurdu. Sakitcə qulaq asdı bilmədiyi dildə deyilən dualara. Səbəbini bilməsə də, hər kəlmə güc verirdi sanki ona. Nə qədər vaxt belə dayandığını bilmədi, lakin atasının qəzəbli səsi sanki onu ayıltı:
-Gecənin bu vaxtı sənin nə işin var burda?!
Bənövşə gözlərini anasının nəşindən ayırmadan pıçıldadı:
-Məni qovdular...
Vasif bəy eşitdiyi sözdən daha da qəzəblənib, az qala qışqırdı:
-Nə?! Neynəmisən sən?! Get! Get yalvar, düş ayaqlarına, bağışlasınlar seni! Get demirəm?!
Bənövşə atasının qəzəbinə fikir vermədən, sakitcə dedi:
-Getməyəcəm...bu evə birdə gəlmə dedi...
Vasif bəy Bənövşənin çiynindən tutub bütün gücüylə silkələdi:
-Axmaq! Necə yəni 'getməyəcəm'! Artıq ora sənin evindi! Bu evə heç meyidin belə gələ bilməz! Başa düşürsən?!
Bənövşə vecsizcə atasına baxıb:
-Hə... Bu evdə onsuzda bir meyid var, neçə illik əziyyətin boşa getmədi "ata".-deyib acı-acı gülümsədi.
Vasif bəy bir dəfə də olsun ona cavab qaytarmayan qızının indiki cəsarətindən donub qaldı. Sonra özünə gəlib, əlini qaldırıb onu vurmaq istəyəndə, surəni bitirən Südabə müəllimə onun əlini havada tutdu. Qəzəblə Vasif bəyin üzünə baxıb dedi:
-Nədi?! Düz demir?! Yazıq arvadın