Bənövşə eşitdiklərinə inana bilmirdi. 11 il anası da, özü də atasının "kağız" dediyi sənəd üçün çox əziyyət çəkmişdilər. İndi isə atası onun bu arzusunu məhv edirdi. Amma əlindən heç nə gəlməzdi, ağlamaqdan başqa...
Bir qadının ən böyük silahı göz yaşları imiş... Doğru bildiyimiz yalnışlardan biri. Ancaq güclü qadınların göz yaşları silahdır, çünki axıtdığı hər damlanın intiqamını mütləq alacağını hamı bilir. Lakin zəif bir qadının göz yaşları, sanki taleyi kimidir. Bu an belə yarı qaranlıq otaqlarda, göz yaşı tökən minlərlə qadın var...

Bənövşə də qapının ağzında ağlayırdı. 11 il atasının hər təhqirinə, döyməsinə dözüb getmişdi o məktəbə. Tək onun yox, anasınında göz yaşları hesabına bitirmişdi o məktəbi. İndi isə atası onun 11 illik arzusunu əlindən almışdı. Son bir ümidlə başını qaldırıb atasının gözlərinə baxdı. Azacıqda olsa mərhəmət görməyi umduğu gözlər, buz kimi soyuq idi...yenə. Taleyi ilə razılaşmış Bənövşə başını aşağı salıb, gözlərindən yaş axa-axa öz otağına tərəf gedirdiki birdən qapı döyüldü. Bənövşə arxasını çevirib atasına baxdı. Onun "aç" işarəsindən sonra gözlərini əlinin tərsiylə silib qapıya yaxınlaşdı. Açdığı anda qarşısında həmişəki kimi ona gülümsəyərək baxan Muradı görüb, qeyri-
iradi o da gülümsədi. Murad qaynatasının qapının arxasında olmasından xəbərsiz:
-Salam balacam-deyib, əlini uzadıb Bənövşənin əlini tutmaq istəyirdiki, onun ürkək baxışlarından nəyisə anlayıb cəld əlini çəkdi. Bir addım içəri keçdikdə Vasif bəyin içəridə olduğunu görüb biraz tutuldu. Qaynatasından heç xoşu gəlmirdi. (Cəmilə Məmmədli) Bir anlıq Vasif bəyin kin dolu gözlərinə baxıb düşündü: "anlamıram... Bu adamın qızı Bənövşə necə ola bilər axı?. Bu adamın gözlərindən kin, nifrət, paxıllıq yağarkən, doğma qızı necə bu qədər məsum ola bilir?."
Özünə gəlib əlini Vasif bəyə uzadıb dedi:
-Salam Vaqif dayı.
Vaqif bəy yaltaq bir ifadəylə Muradın əlini tutub, dayanmadan sallayıb:
-Salam oğlum, Salam. Xoş gəlmisən. Nə əcəb gəlmisən?-deyib sırtıqcasına