Keçmiş zamanlarda bir ağanın zəkalı bir nökəri vardı. Nökər hər gün iki böyük səhənglə (su qabı ilə) həyətin o biri başında yerləşən quyuya gedir, səhəngləri su ilə doldurub geri qayıdırdı.

Gətirdiyi suyu evin yanındakı boyük su anbarına tökürdü. Anbarı doldurmaq üçün gündə bir neçə dəfə quyu üstə getməli olurdu. Rahatlıq üçün çiyninə bir taxta parçası qoyar, səhənglərin hər birini bu taxtanın uclarından asardı. Səhənglərin biri sağ tərəfinə, o biri də sol tərəfinə düşərdi. Beləcə müvazinətini qoruyaraq yol gedərdi.

Günlərin birində səhənglərin birinin dibində kiçik deşik əmələ gəldi. Nökər ağasının qorxusundan səhəngin deşildiyini ona demədi. Əvvəlki qayda ilə suyu daşımağa davam etdı. Adəti üzrə deşilmiş səhəngi sol çiyninə alırdı. Amma indi nökərin işi bir az da artmışdı. Deşik səhəngdəki suyun bir hissəsi yolda damcı-damcı axıb yerə tökülürdü. Mənzil başına suyun yarısı gəlib çatırdı. Buna görə də nökər quyu üstə gediş-gəlişlərinin sayını çoxaltmağa məcbur idi.

Deşik səhəng xəcalət çəkirdi. Üstəlik onun o biri tayı da durmadan ona tənə vurur, danlayırdı: “Səndən ötrü yazıq nökərin əziyyəti çoxalıb. Mənzil başına suyun yarısını çatdırırsan. Bilmirsən ki, dünyada hər şeyin vəzifəsi olduğu kimi, bizim də vəzifəmiz içimizdəki suyu qoruyub mənzil başına çatdırmaqdır? Sən öz vəzifəni yerinə yetirə bilmirsən. Artıq zibilliyə atılmağının vaxtı çatıb. Kaş nökər səni dəyişdirib yerinə təzə səhəng götürəydi. Şikəst yol yoldaşından bezmişəm. Sən hara, mən hara?”

Deşik səhəng xəcalətindən cavab vermirdi. Axı nə deyəydi? Dostunun sözlərində həqiqət vardı. Deşik səhəng kimə lazım idi ki? Nökər ağır yükün altında tövşüdükcə biçarə səhəng utandığından bilmirdi ki neyləsin.

Günlərin birində Allah nökərin bəsirətini açdı. Nökər səhənglərin danışığını eşitdi. Nökərin sağ çiyinindəki səhəng yenə sol çiynindəki dostunu danlayırdı. Deşık səhəng isə həmişəki kimi yenə susurdu. Bu dəfə onun əvəzinə nökər cavab verdi. Dil-boğaza qoymayan səhəngə üzünü çevirib dedi: