“Dostunu danlamaqdansa, getdiyimiz yolun vəziyyətinə baxsaydın yaxşı olardı”. “Sağlam” səhəng özünü itirdi: “Yolumuza nə olub ki? Hər gün getdiyimiz yoldur da”. Əyilib aşağı baxdı. Gözlərinə inanmadı. Quyudan anbara kimi uzanan və hər gün nökərin keçdiyi cığırın iki tərəfi gül-çiçəkli idi. Əvvəllər burada gül-çiçək yox idi. Bu gözəllik son bir neçə günün içində yaranmışdı – səhənglərdən birinin dibində deşik yarandığı son bir neçə günün içində.

Nökər təəccüb içində olan səhənglərə dedi: “Mən səhənglərdən birinin deşildiyini biləndə qərara aldım ki, bundan həyətimizin xeyrinə istifadə edim. Getdiyim cığırın hər iki tərəfinə çiçək toxumları səpdim. Deşik səhəngi də həmişəki kimi yalnız sol çiyinimə alırdım. Amma suyu əbəs yerə itirmirdim. Deşik səhəngdən damçlayan su gördüyünüz bu çiçəklərin üzərinə səpələnirdi. Beləcə, hər dəfə quyu üstünə gedəndə yolun bir tərəfindəki, qayıdanda isə o biri tərəfindəki gülləri sulamış olurdum. Doğrudur, quyu üstə gediş-gəlişlərimin sayı artdı. Amma əvəzində bu cür gözəl bir bağça yarandı. Və bu bağçanı “sağlam” səhəng yox, məhz öz eybindən xəcalət çəkən deşik səhəng