sərhədlərində düşmənlə üzbəüz duran və lazım gələrsə canını fəda etməyə hazır olan əsgərlərin məvacibini artır. Əgər onlar olmasalar, düşmənlər məmləkətin içərilərinə soxularlar”. Xəlifə bu xahişin də icrasına əmr verdir. Sonra Əta əhli-zimmə (müsəlman torpaqlarında yaşayan xristian və yəhudilər) ilə ədalətli davranmağı tövsiyə etdi.

Xəlifə yenə ondan nə istəyi olduğunu soruşdu. Əta cavab verdi: “Bəli, səndən yenə istəym var, ey Hişam! İstəyim budur ki, Allahdan qorxasan, özünü axirət günündə cəzadan necə xilas etmək haqqında düşünəsən. Bil ki, anadan olanda necə tək-tənha idinsə, ölüm anında da o cür tənha olacaqsan. Ölüm mələyi sənin ardınca gələcək, ətrafındakıların içindən yalnız səni aparacaq. Qəbirdə tənha yatacaqsan, qiyamət günündə qəbir çuxurundan tənha qalxıb əməllərinin cavabını vermək üçün məhşərə gedəcəksən. Gərək bu dünyada ikən əməllərinin hesabını aparasan. Çünki o biri dünyada təkbaşına cavab verəcəksən. Allaha and olsun, yanında duran, dünya malı və vəzifə üçün ətrafını bürüyən bu adamların heç biri sənin dadına yetməyəcək”.

Hişam bu sözləri eşidəndə zar-zar ağlamağa başladı. Əta sözlərini bitirib qalxdı və saraydan çıxdı. Uzaqlaşmamışdı ki, Hişamın göndərdiyi bir qul onu haqlayıb, əlindəki pul kisəsini ona verdi və dedi: “Bunu xəlifə sizin üçün göndərib”. Əta pul kisəsinə əlini də toxundurmadan söylədi: “Mən verdiyim nəsihətə görə muzd almıram, əvəzini Allahdan istəyirəm. Görmədinmi, Hişamın sarayında onun haram malından bir qurtum su belə, içmədim. İndi güman edirsən ki, onun göndərdiyi bu pulu alacağam?” Əta bunu söyləyib öz yoluna davam etdi.